A C H Z O ! !

“Goh, al vier dagen geen log,” zei Koen gister tegen me tijdens een msn chat. Sjaa, ben ook net drie dagen ziek geweest, zei ik, en heb dus weinig interessants te melden. Is het idee van een weblog dat je er iedere dag wat opzet? Daar heb ik echt geen zin in hoor!! 🙂 Maar hoe is het vandaag met mij? Vandaag ben ik in ieder geval weer genezen van hoofdpijn, een oorontsteking en ernstige vermoeidheid. Voel me weer helemaal fit! Eergister had ik besloten om gister naar de dokter te gaan vanwege mijn oorpijn dat echt al te lang duurde. Zoals altijd het geval is, als zo’n beslissing eenmaal is genomen, bleek gister mijn oorpijn ineens voorbij te zijn. The Irony of Life.

Ik zit momenteel in de bibliotheek met mijn notebook connected to the local network, waardoor ik heerlijk kan typen en internetten tegelijkertijd. En online zijn op msn natuurlijk, niet dat dat veel zin heeft want in Holland slaapt iedereen nog als ik aan het werk ben hier. Jammer hoor!!

Verder wil ik nog even gebruik maken van de gelegenheid om Migchiel en Louis te feliciteren met hun afstuderen eind deze maand!! GEFELICITEERD!!!!! Have fun, follow your dreams and enjoy the freedom, for as long as that lasts.
En speciaal voor Louis: FUCK THE FACULTY!!!

Ik wilde eindigen met een sonnet van Shakespeare, maar kan hem nergens vinden. Dus die krijgen jullie nog van me tegoed. Dan maar een ander einde:

Zeer leuk nieuws! Onze eigen Rudmer uut Grunn komt morgen naar Hong Kong!! Dat wordt gezellig!!!

Happy New Lunar Year!!

The year (4703!) of the Rooster has begun! Chinese New Year always begins on the first new moon after the sun enters Aquarius (any time between 21 Jan and 19 Feb). The last month before the New Year is called “Bitter Moon” because this is the coldest part of the year in HK. Chinese New Year is also called spring festival as it announces the arrival of spring.

On New years’ Eve (8 Feb) I went to the Pacific Coffee Company and hoped that is wasn’t closed. Fortunately it wasn’t. But the streets were deserted, empty MTR (metro) stations, hardly any traffic on the roads and almost all shops were closed. There was no big countdown in town for as far as my knowledge reaches. Almost everyone goes to temples to burn incense on New Years’ Eve. I met two guys and a girl from Australia in the PCC, the girl and her boyfriend being Chinese, the other guy surely wasn’t but I do not know where he originally came from. The girl told me that in the temples, the one who puts his or hers incense the first in the pot at midnight will have a very lucky and prosperous year. And I thought, o my God, it must be awful then to go to the temples this night with all those Chinese people (and there are quite a lot, you know) running, rushing and pushing with burning incense in their hands trying to be the first one and have all the luck.
I prefer sitting in a nice coffee shop, drinking delicious coffee! I went home at around 11 pm and my family was just doing the things they always do every evening. My aunt was making food for my cousin who just came home from work while he himself was watching soccer on the television together with his father, my uncle. I went to my room and listened to the Chinese radio, wondering if there would be a countdown, but no, at midnight the news started as it does everyday, and that was it for New Years’ Eve.

The first day of the New Year is a family day. People wear nice new clothes and go to visit their family. Women seem to prefer wearing red, pink and purple. Most colors are symbolic to the Chinese and red for example symbolizes good luck, virtue and wealth. I saw a lot of children on the street who were wearing traditional Chinese clothing, which was very nice to see. The words Kung Hei Fat Choi (respectful wishes, get rich) and San Nin Faai Lok (happy New Year) are heard everywhere where people meet each other.
Together with my aunt I went to her eldest brother. My cousin had to work, and my uncle never goes along with my aunt to visit my eldest uncle who lives in the same street as they do. My aunt was also dressed in new clothes: black trousers, pink shirt and a purple vest, and she wanted me to wear a light baby blue sweater she bought for me, one of the first days I was here. I think it is kind of obliged to wear at least one piece of new clothing on this day. So I did, although light baby blue is definitely not my favorite color, as some of you might know. We went to my eldest uncle and the house was crowded with people. His two grandchildren were running around like crazy ones. I really like them very much; Derrick and his little sister whom I do not know her English name. Last time I saw my eldest uncle was 6 years ago and grey hairs were already showing clearly then, now all his hairs were grey and white. I drank some tea, played with the kids and received lucky red paper moneybags. My aunt and I didn’t stay long because the house was even smaller than hers and many friends of my eldest uncle came to send him best wishes. After the holidays, I will go there again to chat and drink tea and of course see those cute little crazy kids again who are living with their grandparents while their parents are working in the United States.

There wasn’t a special Chinese New Year Dinner at my aunts’ house, like the one, that is taking place this Saturday at my parents’ house. We just ate the things we always eat. With a few exceptions, like home made fishballs, but I did not eat anything I never had eaten before. It really was nothing special at all.

After dinner I went downtown, to the district Wan Chai (well known for the going out and club culture), where there would be a New Years’ Parade. I got out of the tram and saw a large stream of people walking in one direction. So I just followed them because I didn’t know the exact place where the Parade would be. Just go with the flow that really works, sometimes. Then we arrived at one street where the Parade would pass and it was packed with people. As if all 7 million residents of Hong Kong were standing alongside the streets of the Parade. I could not see a thing, not even the street itself! So I walked further down the street to find a spot that would offer me some sight, but soon I realised that it was a vain undertaking. So many people! I passed by a small park and saw a small building in the park behind a fence. I think it was some electricity building and I thought that if I could sit on the roof of that not-so-high building the view would be magnificent.

So here’s the story of me climbing on top of a roof to see the Hong Kong New Years’ Parade. I walked around the building to see whether there was some ladder or something to climb on to the top of the building. Through the bushes I saw one indeed, and I had to walk around the fences of the park first to find its entrance. There was a small path through the bushes to the building. I climbed on the ladder and reached the roof and to my surprise I wasn’t the only one with this idea. Three other guys already laid there flat on their bellies with photo cameras in their hands! I also lay on my belly to get out of sight of the police who were standing on the street to retain the order. So there we were, the four of us, with our cameras in our hands on top of a roof, hiding for the police because we thought they would order us to come down if they would see us and in the worst case give us a penalty! It was so funny!! We knew that if the Parade would come into sight we had to crawl to the street side of the roof to have full view of the Parade.
I imagined that we looked like being in some battle, hiding for the enemy, armed with photography equipment, ready to crawl into action! Then suddenly more people climbed on the roof and they’d tried to hide but did not pay enough attention to hiding themselves properly. And then there was no sense in hiding anymore because they were in view of everyone on the street. The Parade started and the four of us quickly went to the street side of the roof, sitting there front row and having the best view of Hong Kong New Years’Parade. Very soon the roof was full of people enjoying the Parade. It really was fantastic!

Here are some of the nicest pictures I took.

Lovely crazy Japanese people


Samson, one of the three guys, also made lots of pictures which are far better than mine because he is a photographer and had a very good photo camera. Check his website www.go2photo.com/samsonwan for more pictures of the New Years’ Parade!

On the second day there was a fireworks display over Victoria Harbor. Of course I went to see it because this was the biggest event of the celebration of the Chinese New Year in Hong Kong. Again it was awfully crowded, but I was there in time so I’d found myself a very nice spot and again had a marvelous view. Three large ships lay in the harbor between Hong Kong Island and Kowloon, packed with unlit fireworks. At 8 pm it started with a big blast and it was amazing!!! I have never seen firework like that before. What a wonderful event! The sky was filled with colorful sparkles and large fountains of lights with the skylines of Hong Kong Island and Kowloon at the background, loud music accompanied the fireworks and thunders made ears tremble. It was so beautiful, so big and huge, very impressive. I made lots of photos and it was difficult to make a selection. But here they are:

First a picture of the nightskyline of Hong Kong Island

And the beautiful fireworks!!

Afterwards I was filled with happiness or something like that. So impressed by all the beauty that had just been shown before my eyes. I walked home slowly, listening to the music on my mp3 player and became aware of a smile on my face while hearing the singer of the Counting Crows singing:” Well Happy New Years Baby.”Have you ever been in love with a particular place on this globe? I felt like I was falling madly in love with this place called Hong Kong. Beautiful high buildings were surrounding me while I strolled down the streets. They were decorated with colorful lights and all shone brightly. It was as if they were looking at me and asked me:” Hey Mays, why don’t you just stay here with us?” I think that is the toughest question I have ever been confronted with in my life. In my head I heard another question, as an answer to theirs, repeating itself:” Yeah, why wouldn’t I?”

The third day of the New Year was celebrated with one of the largest horse races held on one of the racecourses in Hong Kong. People here are crazy about horse racing and especially gambling. Horse racing is Hong Kong’s biggest spectator sport. I did not feel the need to go watch the horse race. Instead I went to Juergen in the afternoon. I am going to train blue belt techniques of Modern Arnis with him as he has his blue belt exam in July in Germany. But first I shall train the green belt techniques to have a better basis for the blue belt stuff. Juergen works for a notebook company and had a spare notebook he did not use anymore, which I could borrow to watch the green and blue belt techniques on vcd. I am going to study them; because of course Modern Arnis is an other style than Doce Pares, although there are some resemblances. But in the first place I am very happy to be in possession of a notebook for my time being here in Hong Kong! I can typewrite the story now, which will certainly work better than writing it with a pen. Also because the Modern Arnis training can be rough sometimes, like last Sunday my hand and wrist were blue and sore which made writing difficult. Makes me think of the time that I trained Escrima a lot and in the same period I had to study very hard on a piano piece for a solo performance on stage. Escrima and playing the piano is not an ideal combination, as is Escrima and writing with the hand. And I can watch movies on the notebook and listen to music. I have brought one music cd with me to Hong Kong. It is the cd of Crosby and Nash and now, I finally have the opportunity to listen to it. And it is lovely music. I am going to buy some more music cds as they are quite cheap here. Well that was it for the holidays. These past three days have made me happy!

Friedrich Nietzsche

Vaak, als het niet lukt met schrijven terwijl ik in de bibliotheek zit, ga ik naar de 3e verdieping om Nietzsche te lezen. Friedrich Nietzsche was niet alleen een van de meest invloedrijke filosofen uit de 19e eeuw. Hij was ook nog eens een verdomd goede schrijver.

Enkele prachtige passages uit Nietzsche’s Ecce Homo:

“To become what one is, one must not have the faintest notion what one is. From this point of view even the blunders of life have their own meaning and value – the occasional side roads and wrong roads, the delays, “modesties,” seriousness wasted on tasks that are remote from the task. All this can express a great prudence, even the supreme prudence: where nosce te ipsum (know thyself) would be the recipe for ruin (Untergang), forgetting oneself, misunderstanding oneself, making oneself smaller, narrower, mediocre, become reason itself.”

“The whole surface of consciousness -consciousness is a surface- must be kept clear of all great imperatives. Beware even of every great word, every great pose! So many dangers that the instinct comes too soon to “understand itself”. Meanwhile the organizing “idea” that is destined to rule, keeps growing deep down. It begins to command; slowly it leads us back from side roads and wrong roads; it prepares single qualities and fitnesses that will one day prove to be indispensable as means toward a whole. One by one, it trains all subservient capacities before giving any hint of the dominant task, “goal,” “aim” or “meaning.””

“My formula for greatness in a human being is amor fati (love of fate): that one wants nothing to be different, not forward, not backward, not in all eternity. Not merely bear what is necessary, still less conceal it, -all idealism is mendaciousness in the fate of what is necessary- but love it.”

Upcoming Lunar New Year

Today I finally saw clear signs of the upcoming Lunar New Year which will be on February 9. The celebration will take three days and most shops will be closed then, people having a short holiday to visit their families, give lucky red paperbags filled with money, eat loads of delicious things and clean their houses. My aunt and uncle have been busy all day to prepare food already for New years’ Eve. In the evening they are going to clean and wash the whole apartment. I must say that they are quite funny together, quarrelling about everything. Asking me whose cooking I like best, and I always answer honestly. I like both their cookings, it is not bad at all. Right now while I am sitting behind the computer they are standing in their tiny little kitchen making fishballs, and my aunt keeps on saying that my uncle must put salt in the fish that has been grinded, while my uncle is saying that he must stir it firmly first before putting salt in it. The word “Tie-sieng” which means crazy is often exclaimed. It is quite funny to hear and see their interaction.

The weather was much better today, it wasn’t as cold as the last few days, so I went out to Causeway Bay, one of the most famous and extended shopping areas of Hong Kong Island. Huge shopping malls with very expensive stores like Gucci, Prada, Armani and so on. Certainly not my kind of stores. Then I walked by Victoria Park where a New Years’ fair was organised. Lots of people hanging around and looking at all the funny merchandise.

And ofcourse, our hero forever!

The next picture is especially for my sister, May Young. Before I left to Hong Kong I promised her to send her some Hello Kitty cards, but really, I looked everywhere and could not find any Hello Kitty cards at all. Yeah, I know, kinda surprising, or maybe I am mistaking Hello Kitty with Nijntje (or Miffy) I’m not really into that kind of stuff. Okay, well, correct me if I am wrong but the next picture, that is Hello Kitty, isn’t it MY?

I stopped by the library to secretly make a picture of the wonderful elevators.

That’s it for today!

Filmpjes Muay Thai en NK Eskrima Sayaw


Ik heb hier een paar filmpjes voor jullie.

De filmpjes zijn vrij grote bestanden dus het duurt wel een poos om ze te openen. Dat is ook de reden dat ik er maar vier op mijn weblog kan zetten. Ze nemen nogal veel ruimte in.

De volgende twee filmpjes zijn hetzelfde gevecht op het Muay Thai gala. Twee zeer goede vechters in een prachtig gevecht. Uit de filmpjes zou je het niet verwachten maar de jongen met het rode broekje heeft het gevecht uiteindelijk toch nog gewonnen. Ik was voor de andere gozer, met al zijn tattoos.. Helaas, het mocht niet baten.

Klik op de foto’s voor de videos.


[Berichtje van 10-jaar oudere Maysha die haar weblog aan het herstellen is op 23 mei 2015: de Muay Thai videos en het NK Eskrima Sayaw zijn helaas niet meer terug te vinden]

Muay Thai foto’s (toevoeging)

Maandagavond ben ik samen met een paar Duitsers die in HK wonen en werken (expats) naar een Muay Thai gala geweest. Het was in het Queen Elizabeth Stadion en echt een mooi evenement om te zien. Ik had het nog nooit eerder gezien namelijk. De gevechten in het begin waren vrij bruut en bloederig, veel geclinch, weinig mooie technieken gezien. De beste gevechten met de beste vechters werden natuurlijk voor het laatst bewaard. Hier alvast een voorproefje in de zin van foto’s. Er zijn ook korte filmpjes van gemaakt maar moet eerst nog uitzoeken hoe ik die op mijn blog krijg in de zin van dat je ze ook kan bekijken als een filmpje.

De meeste gevechten waren zonder bescherming maar er zaten er ook een aantal tussen met hoofd, scheenbeen en elleboogbescherming, waarom weet ik eigenlijk niet. De gevechten met bescherming waren niet veel anders dan die zonder. Als iemand het weet, well, let me know then.


Rond middernacht in de metro. Wat stylish he, die Hong Kongse Metro 🙂

Dus hopelijk binnenkort filmpjes van de beste gevechten, en ook de filmpjes van mijn NK Eskrima Vormloop 2004. Sommige mensen wilden dit graag zien en vroegen me of ik het op mijn blog kon zetten. Ik zal mijn best doen!

Verveling slaat toe

Het is zondag en ik verveel me.

Het weer in Hong Kong is druilerig, het miezert en de lucht ziet grijs en grauw. Tevens is het ook niet echt warm, rond de 14 graden gok ik. Vandaag wilde ik nog wat gaan schrijven maar toen ik eenmaal met mijn pen in mijn hand en een lege bladzijde voor me zat, kon ik weinig verzinnen om op te schrijven. Natuurlijk heb ik het verhaal in mijn hoofd en de scenes die erin moeten komen maar het lukte me niet om het in woorden via mijn pen op het papier te krijgen. De zinnen die ik schreef heb ik vrijwel meteen weer doorgekrast en toen bedacht ik me dat het gewoonweg zonde is van het papier om nog verder te gaan.

Vandaag mis ik voor het eerst vrienden die me kennen en waar ik gezellig mee kan hangen en kletsen. Het is niet zo erg dat ik heimwee heb of een allesverterende eenzaamheid onderga. Het is gewoon een typische zondag. Ik heb nog even gekeken wat voor foto’s ik op mijn camera had staan maarja, daar vond ik ook niet zo bijster veel interessants eigenlijk. Afgelopen week was eerder een werkweek dan een vakantieweek waarin ik weinig mooie dingen heb gezien. Ik heb toch nog drie foto’s die ik wel wil laten zien aan jullie.

De eerste is de gang van de flat van mijn oom en tante. Gewoon een saaie, kille gang die we allemaal kennen uit al die Aziatische horrorfilms. Alleen deze is niet zo eng.

Hieronder een foto van de centrale bibliotheek van Hong Kong. Helaas geen waarop je kan zien hoe groot hij precies is, maar ik mag helaas niet fotograferen in de bibliotheek. Anders had ik de supermoderne liften gefotografeerd, die als een soort ruimtecapsule door het gebouw heen zweven. De lift is van glas dus je ziet alle verdiepingen langskomen. En als je bijvoorbeeld op de 7e verdieping bent en je kijkt omlaag, dan zie je de lagere verdiepingen onder je omdat het eigenlijk 1 grote centrale hal. het is een soort holle bijenkorf met al zijn lagen en de lift zweeft er in het midden doorheen. Lastig zeg om het te beschrijven. Wie weet maak ik er toch stiekem nog wel een foto van.

Als laatste de plek waar ik nog meer erg vaak ben geweest, Pacific Coffee Company aan Des Voeux Road central. Heel erg fijn hier, de foto geeft de sfeer goed weer.

De dag is hier bijna weer voorbij terwijl hij voor jullie allemaal net begint. Hopelijk hebben jullie een leukere en interessantere zondag dan ik heb gehad. Over iets meer dan een week is het Chinees Nieuwjaar, en ik had hoge verwachtingen daarvan hier in HK. Maar volgens mijn tante is het niet zo heel bijzonder. Voor haar is het gewoon een dag als alle andere. Niet veel bijzonders dus. Ik ben benieuwd of de drie dagen Lunar New Year echt zo boring zijn als dat ik nu denk. In de stad merk je er niet echt veel van. Er zijn wel wat meer versieringen op gebouwen en mensen die verkleed in traditionele kledij (zoals in de oude Chinese opera’s) op straat staan om pamfletten uit te delen die je op je deur moet plakken voor geluk en voorspoed. Maar echt niet veel soeps. We shall see..

Alledaagse foto’s

Sinds afgelopen maandag ben ik bezig gegaan met schrijven en het gaat tot nu toe wel redelijk, al zeg ik het zelf. Ik zag dat Jasper een reactie had geplaatst over dat ik ook in een cafe kon gaan zitten schrijven en het de volgende dag uittypen in de bieb. Maargoed, ik schrijf zowieso alles met pen en papier, aangezien de bieb geen werkplekken heeft waar je gewoon kunt typen als het ware. Dus inderdaad, ik kan overal mijn verhaal schrijven, alleen de bibliotheek geeft de minste afleiding.Gisteravond heb ik even in Pacific Coffee Company gezeten (mijn favoriete koffieshop) en een beetje geschreven maar ik werd toch echt teveel afgeleid, onder andere door een leuke jongen achter de toonbank. Dusja, da werkt niet echt. 🙂 Als ik weer in Groningen ben ga ik alles uittypen en bijschaven en editen etc.. Ik heb ook bewijs voor jullie dat ik echt aan het schrijven ben, zie de onderstaande foto’s. Tevens vandaag de beloofde foto’s van het huis van mijn oom en tante.

Hier een bladzijde van mijn dummy boekje waar ik alles in opschrijf.

En foto’s van de flat waar ik nu woon.

Dit is de huiskamer

Mijn slaapkamer

De badkamer

De keuken

Links de slaapkamer van mijn neef, en rechts de mijne. Mijn oom en tante slapen tijdelijk bij hun oudste zoon, zodat ik hun slaapkamer mocht bewonen.

Nou dat was het voor vandaag. Tot de volgende keer!

Tsim Sha Tsui of “Sharp Sandy point”

Vandaag een uitstapje gemaakt naar het eiland Kowloon, en zijn bekendste buurt Tsim Sha Tsui bezocht. Het moderne uiterlijk van Hong Kong Island mist volledig in Kowloon. Tsim Sha Tsui heeft enorm veel winkels en is een paradijs voor shoppers, maar het mist de glamour en de glitter van HK Island. Erg veel touristen en locals komen hierheen voor onder andere het museum, the Avenue of Stars (HK’s eigen Walk of Fame), of gewoon lopen over de promenade en genieten van hun vrije zondag. Ik ben niet ver Tsim Sha Tsui ingelopen aangezien ik zo dom was om vandaag hakken aan te trekken. My feet were killing me! Wat is het soms toch zwaar om een vrouw te zijn. 🙂 Ik heb wel weer een zooi foto’s gemaakt. Leuk dat ik die doodgebloede hobby hier weer tot leven kan brengen. Fotograferen is super!

De Ferry waarmee ik naar Kowloon ben gevaren voor 22 eurocent. Het is ook maar een tocht van 10 minuten ofzo.



Hoezo, het Groninger Museum is lelijk?!?!

“The Avenue of Stars is a salute to eminent Hong Kong film people for their devoted contribution to local and world theatres”

Een Amerikaanse toerist vroeg me of ik een foto van hem wou maken. Daarna stond hij erop dat hij er ook een van mij nam, met mijn toestel, dus ziehier een niet zo’n goed belichtte foto. Nouja, heb je in ieder geval weer een idee van hoe ik er uit zie.

Mijn werk hier

Hee mensen!

Vandaag even een simpele post, geschreven vanuit een koffieshop, (een echte met koffie) Pacific Coffee Company. Ik dacht laat ik iedereen maar eens informeren over de echte reden dat ik hier in Hong Kong ben. Nouja reden, correctie: wat ik hier nog meer ga doen in plaats van alleen maar rondhangen en koffie drinken en fotograferen.

De meesten van jullie zullen het al wel weten, ik ben hier niet alleen maar voor mijn lol. Ik ga hier ook hard werken, maar gunde mezelf in ieder geval 2 weken vakantie voordat ik aan de slag ga. Nou die twee weken zijn bijna voorbij, maandag ga ik aan de slag.

Ongeveer een jaar geleden is de kunstenaarsstichting &tree opgericht. Een van de oprichtsters, Erika Blikman is al jarenlang een goede vriendin van mij. Zie de link voor verdere informatie over hun bezigheden. Een van hun projecten, genaamd Remi, gaat over adoptie. Hier zal onder andere een fototentoonstelling over te zien zijn. Een ander onderdeel van dit project is het publiceren van een verhaal over persoonlijke culturele identiteit. Adoptie kinderen zullen dit vroeg of laat tegenkomen in bijvoorbeeld de vraag die ze zichzelf zullen stellen over wie en wat ze nou precies zijn. Erika zelf is Koreaans maar vanaf ongeveer haar eerste is ze geadopteerd door haar Nederlandse ouders, en vervolgens volledig Nederlands opgevoed. Veel geadopteerde mensen vragen zich op een gegeven moment af of ze nou Nederlands zijn of niet. Als je het aan Erika zou vragen zou ze zeggen, dat ze zowel Nederlands als Koreaans is. Ik kende ooit een andere geadopteerde Koreaan en die zei dat hij zich alleen maar Nederlands voelt, absoluut niet Koreaans.

Dit verhaal gaat echter niet alleen op voor adoptie kinderen. Tweede generatie “allochtonen” zullen met precies dezelfde vraag komen. Neem mijzelf als voorbeeld. Ik loop hier rond in Hong Kong, ik ben Chinees aangezien ik Chinese ouders heb, maar voel me hier Nederlandser dan ooit. In Nederland voel ik me ook een Nederlander, maar ook Chinees, en achja, als we het daarover gaan hebben wordt het wel een erg lang verhaal.

Ongeveer een jaar geleden heb ik officieel de opdracht van deze kunstenaarsstichting aangenomen om freelance het verhaal over persoonlijke culturele identiteit te gaan schrijven. Of het een novelle of roman gaat worden, ik weet het nog niet. Dat moet ik nog zien, aangezien ik nog nooit eerder zoiets heb geschreven. Ik durf het woord “boek” al amper te gebruiken omdat dat zo enorm heftig klinkt:” Ik ga een boek schrijven”. Brrrr…

Maargoed, dus ik ga wel iets schrijven hier in HK. Op de site van &tree zul je er nog niets over terug vinden omdat het allemaal nog erg onconcreet is. Voor mijzelf is het weer eens een van die grote uitdagingen waar ik op de een of andere manier een beetje verslaafd aan lijk te zijn. Sommigen van jullie zullen nu wel zachtjes in zichzelf grinniken. Van die dingen waarvan ik zeg:” Ja !! dat doe ik wel, Coool!”, en vervolgens als het dan ook echt moet gebeuren, ik mezelf wel voor mijn kop kan slaan dat ik weer zoiets moet doen van mezelf. Gedachten als:”Ow , waarom doe je jezelf dit aan”, zullen vaak genoeg door mijn hoofd spoken, ze doen het nu al eigenlijk. Toch ga ik het doen, althans er gewoon aan beginnen en ik zie wel waar het schip strandt. Verslavingen zijn moeilijk kwijt te raken. Enja, om nou zoveel maanden alleen maar rond te hangen in HK, zo groot en spannend is HK nou ook weer niet.

Dus, intussen heb ik Hong Kong Central Library gevonden, een supermoderne bibliotheek met 10 verdiepingen, waar ik vanaf maandag braaf zal gaan zitten om te gaan schrijven. Ik heb geen flauw idee of dat gaat werken trouwens 🙂 But we shall see!!

Traditional Chinese life in HK

Benoit, my dear Belgium friend, asked me if I could show some of the traditional Chinese life in Hong Kong. All the pictures on the log till now have been beautiful sceneries of the modern HK. Everyday I walk through the streets and experience the Chinese life there. I was planning to make some pictures of it to put them on my log. He was thinking of exactly the same thing. Great minds do think alike. 🙂

This is the street where my aunt lives. Old electric trams still roll along the northern coast of Hong Kong. This electric tram line first began operating in 1904!! They still are a very populair way of transport as they’re cheap and fun.

The old trams on Hong Kong Island
Chinese New Year, or Spring festival is coming!




Lantau Island

The great Tian Tan Buddha statue

Today I went to Lantau Island to visit the Po Lin monastry and the great big Buddha statue, that is on a hill above the monastry. It is the largest bronzen statue of a sitting Buddha. He is 27 metres in height and just sits on a mountain,with many local and foreign people climbing the 260 steps to take a closer look at the statue and the surrounding views.

One of the six statues of Bodhisattvas (Buddhist saints)



Three women sweeping the square in front of the monastery.




The Po Lin Monastery
Giant incense sticks!!

Mijn oudste neef, Wai Ip

Zes jaar geleden kwam ik voor het eerst in HK met mijn vader, broer en zus. Ik was net 18 geworden, had net mijn middelbare school afgerond en ging na de zomer psychologie studeren. In deze zomer zag ik HK en was ik gefascineerd door de vele mensen op straat die er allemaal net zo uitzagen als ik, zwarte haren en zwarte ogen. Als mieren krioelden ze door de straten, deden hun boodschappen, waren op weg naar of net terug van hun werk. Zoveel gezichten die allemaal op elkaar leken de eerste dagen, maar naarmate ik me meer en meer in de massa vertoefde, begonnen de mensen te verschillen van elkaar. Ik zag bepaalde mensen die qua verschijning en gelaatstrekken, afgezien van hun haar en ogen, sprekend lijken op mensen die ik kende in Nederland. Dezelfde type mensen hier in Hk lopen ook rond in Nederland. Hetzelfde bolvormige hoofd met dunne lippen als die ene vriendin van mij, dezelfde kin en jukbeenderen als die ene kennis van me, hetzelfde loopje en zwaai met de armen als mijn buurman. Het lijkt alsof er in elk land, elke bevolkingsgroep dezelfde type mensen rondlopen want eerder in Egypte en Jordanie was me dit ook al opgevallen. Ondanks grote verschillen in haarkleur, huidskleur, vorm van ogen, kleur van ogen en neusvorm, kunnen bepaalde mensen sprekend lijken op andere mensen van een geheel andere nationaliteit door subtiliteiten in andere gelaatstrekken en in houding die belangrijker lijken te zijn dan de meest in het oog springende kenmerken als haarkleur en huidskleur.

Tussen al die Chinezen voelde ik me anoniem worden, niet meer anders, want in deze massa leek ik op het eerste gezicht op iedereen. Ik viel niet meer op, er werd niet meer op me gelet, ik werd aangesproken alsof ik al mijn hele leven in HK woonde. Temidden van deze vreemde gewaarwording waarin ik blij was om eindelijk net als de rest te zijn, en tegelijkertijd het miste om anders te zijn, ontmoette ik mijn oudste neef Wai Ip. Ik geloof dat hij toendertijd 19 jaar was en na de zomer begon zijn laatste jaar highschool. Op de eerste dag besteedde hij amper aandacht aan ons, mede omdat hij de Chinese taal die wij spreken (Fuzhou) niet machtig genoeg was. Als kind had hij het wel veel gesproken, maar op een gegeven moment is het Cantonees (de hoofdtaal in HK) gaan overheersen. Net zoals ik aan dit land, deze nieuwe wereld moest wennen, moest Wai Ip wennen aan mij en mijn familie. Aan ons rare taaltje met die enorme harde G-klanken. Geschraap van ver achter uit de keel die Chinezen alleen maar maken als ze zichzelf van een klodder slijm uit de keel willen verlossen.

Na een week was zijn gewenning voltooid, sprak hij het Fuzhous weer vloeiend en toonde hij zich een goede gids om ons HK te laten zien aangezien mijn oom en tante 6 dagen in de week, 10 uur per dag moesten werken. MIjn jongste neef heeft zich amper vertoond tijdens de drie weken dat wij in HK waren. Ik kon goed met Wai Ip opschieten, we maakten grapjes en lachten en speelden Chinees schaak. Hij bleek een kinderlijke jongeman te zijn die zijn moeder nog steeds bestookte met stompzinnige vragen als:” Mama, waarom zijn appels rond?” en “Mama, waarom zijn jouw haren zo dik?”.Wij lachtten hartelijk om deze interactie, het was duidelijk dat zij een goede band hadden met elkaar en dit vraag-antwoord gesprek, een spelletje was die zij alleen met elkaar deelden.

Op de dag van ons vertrek was ik enorm chagrijnig en irriteerde ik me aan alles wat mijn vader deed en zei. Het echte gevoel achter mijn pesthumeur was mijn onwil HK te verlaten. Ik wilde niet weg, ik wilde langer blijven, meer van HK zien, meer kletsen en lachen met mijn neef en mijn tante. Wai Ip wilde van alles weten over Nederland en mijn zus en ik vertelden hem hoe het was in Nederland, hoeveel vrije tijd we hadden om leuke dingen te doen, hoe hard wij studeerden om later niet zo te hoeven werken zoals onze vader deed en zoals zijn ouders deden, 60 uur per week in de keuken of in de horeca. En zijn ogen lichtten op toen hij dit hoorde, want ook hij wilde dit later niet. Hij wilde ook gaan studeren, naar Nederland toe of Amerika, en meer zien van de wereld dan alleen maar HK. Hij zou zijn best gaan doen op school om toegelaten te worden op de universiteit. Ik hoopte dat hij het zou halen, maar een jaar later hoorde ik van mijn moeder dat hij het niet had gehaald. Zijn punten waren te laag en geen enkele universiteit liet hem toe. Ook al was hij wel toegelaten dan zou geld voor problemen gezorgd hebben aangezien studeren in HK erg duur is, en de regering niets betaalt. Mijn oom en tante hadden het zelf nooit kunnen betalen.

Nu, 6 jaar later, ben ik teruggegaan naar Hong Kong, alleen, met mijn studie en een half jaar werk achter de rug en spaargeld op zak. Terug naar HK, de stad waar ik ooit zo’n moeite mee had om afscheid van te nemen. Alles was nog prachtiger dan in mijn herinneringen. Het voelde alsof de stad mij omarmde, en al haar moois aan mij openbaarde, blij dat ik er weer was en die blijdschap was geheel wederzijds.

Ik verheugde me erop om Wai Ip te zien en ik verwachtte hem meteen de eerste dag al. Hij moest echter werken, de tweede dag ging voorbij, en de derde en op de vierde dag kwam hij eten. In de afgelopen zes jaar is hij aan het werk gegaan, in de horeca, verder leren was immers geen optie meer voor hem. Hij woont nu in dezelfde flat als zijn ouders maar dan 7 verdiepingen hoger, samen met zijn toekomstige vrouw.

Ik kwam de huiskamer binnen en hij was al aan het eten, omdat hij anders te laat zou komen voor zijn werk. Hij groette me en zei in het Fuzhous:” Dat is lang geleden, hoe bevalt HK je?” Ik antwoordde en het was een raar moment. Meteen werd het me duidelijk dat we qua uiterlijk beiden weinig veranderd waren maar qua innerlijk des te meer. Terwijl hij zijn eten naar binnen werkte, probeerde ik een gesprek aan te knopen, een poging terug te vinden wat er 6 jaar geleden was. Hij was gefocust op zijn eten en gaf weinig antwoord terug. Ik vroeg hem waar hij werkte, en hij zei: “Ach gewoon, je weet wel, in een keuken, waar anders.” Hij had me kort aangekeken toen ik het hem vroeg en gaf zijn antwoord met een afgewend gezicht. Eerder had hij gezegd dat hij zich weinig meer kon herinneren van mijn bezoek 6 jaar geleden. Ik weet zeker dat hij zich ons gesprek nog wel kon herinneren en daarom vluchtig doorging met eten, zich weer berustend in zijn werk dat op hem wachtte en zijn dromen die allang vervlogen waren. Ik zat tegenover hem en wist niets meer te zeggen. Hij verbrak de ongemakkelijke stilte en zei dat er veel te zien was op de Hong Kongse televisie, of ik niet tv wilde kijken. Ik stond op, ging op de bank zitten en deed de tv aan terwijl hij zijn laatste restjes eten op at. Hij stond op, trok zijn jas aan en zei gedag. Kijkend naar de televisie zonder echt te zien wat er op was, zei ik hem gedag terug en hij vertrok.

Voordat ik naar Hong Kong ging, verheugde ik me op zijn bruiloft, begin mei dit jaar. Mijn grappige neef, Wai Ip, die in het huwelijksbootje stapt met een vrouw. Maar nu, nu hem weer gezien en gesproken te hebben, weet ik niet of ik begin mei nog wel in HK wil zijn om het mee te maken. Het maakt me triest mensen te zien die hun dromen niet meer dromen, niet meer willen en mogen kennen en zich berusten in een toekomst die niet van hun zou moeten zijn.


Ik heb mijn hart verloren aan Hong Kong!! Helaas, het is niet anders. Ik ben echt blij dat ik hier nog tot en met mei blijf. Vandaag met de tram naar het hoogste punt van Hong Kong geweest, Victoria Peak, de meest populaire toeristenattractie van Hong Kong. Met een tram word je de berg opgereden die soms zo stijl is dat je bijna verticaal omhoog gaat! Het uitzicht is adembenemend. Op de foto’s is het natuurlijk altijd minder dan in het echt, maar goed om jullie toch een impressie te geven. FOTO”S!!!







De terugweg heb ik lopend gedaan, helemaal de berg af. Vermoeiend maar o zooo mooi!



Er wonen/werken veel Filippijnse mensen in Hong Kong, vaak als kinderoppas of huishoudhulp of iets in die trant. Op zondag zijn ze vrij en waar je ook loopt, de straten zijn opeens bevolkt met allemaal Filippijnen, die als het ware de hele dag op straat zitten, staan, spelletjes spelen, eten; kortom relaxen op hun vrije dag.



Mijn tante werkt in een heel erg groot luxe winkelcentrum in een restaurant vlakbij Hong Kong Park, ik ben met haar meegegaan vandaag om te zien waar ze werkt, en heb meteen HK Park bezocht.


De rest van de middag heb ik in een koffieshop (een echte met allerlei soorten koffie) gezeten met een boek (Pearl Buck’s The good Earth) en heerlijke luchtige jazz muziek op de achtergrond. Hoe maak je Maysha blij!

Martial Arts

Het volgende stuk gaat geheel over vechtsport dus als dat je niet interesseert, kun je het beter skippen 🙂

Het is zaterdag vandaag. Al een paar jaar train ik elke zaterdag Eskrima, zo ook vandaag. De trainingsruimte was niet zo moeilijk te vinden maar het was hooguit verrassend toen ik de kamer binnenliep. Het was in een enorm groot gebouw, op de eerste verdieping, kamer 107. Ik loop naar de juiste deur toe en zie als eerste dat het een dokterspraktijk is, met twee doktersnamen op de deur. Daaronder een plakkaat met HK Philippines Martial Art Federation. Toch de goede deur blijkbaar. Ik bel aan en wordt binnengelaten, in een wachtruimte die we allemaal kennen als we naar een dokter gaan. Er staan drie stoeltjes in de wachtruimte die ongeveer 18m2 groot is (absoluut niet groot genoeg om mijn vorm te lopen). Aan de muur hangen artikelen over Eskrima in HK en achterin de kamer een vlag met de Federation logo. Mr. Gary Ma blijkt dus naast Eskrima trainer ook een dokter te zijn, en hij traint zijn leerlingen in de wachtruimte van zijn praktijk die hij deelt met een andere dokter. Tijdens training komen er af en aan patiënten langs bij de andere dokter. Hoe merkwaardig! Wel erg veilig, mocht er iets gebeuren dan is hulp vlakbij. Bij een van mijn eerste blocks en counters, kreeg ik al meteen te horen dat ik niet hard met mijn stok op de grond mag slaan, helaas… Gary Ma is een erg sympatieke gozer, die gelukkig erg goed Engels spreekt. Ik weet nu al dat hij veel te aardig voor zijn leerlingen is., en dat doet me twijfelen over of het wel zo leerzaam voor mij is. Daar vertel ik jullie straks meer over.

De Eskrima die hij beoefent en waarin hij lesgeeft is een combinatie van verschillende stijlen, namelijk Lameco Eskrima, Illustrisimo Eskrima, Modern Arnis (waar Doce Pares ondervalt, de stijl die ik beoefen) en Latosa Eskrima. Nou, van die eerste twee stijlen had ik nog nooit gehoord, maar op het internet is er wel informatie over te vinden. Mijn eerste training was heel erg ongestructureerd, hij vroeg mij wat dingen te laten zien, en had al snel door dat ik mijn technieken wel ken, ze lijken erg op de technieken die hij zijn studenten leert. Toen hebben we nog wat enkelstok, dubbelstok en empty hands technieken gedaan, maar ik was niet echt onder de indruk om eerlijk te zijn. Wat wel erg cool was, was een oefening waarbij iemand met enkel stok iemand aanvalt met dubbelstok, zeer mooie blocks en counters met dubbelstok. Daar wil ik wel meer van weten! In totaal waren er 3 leerlingen, een Chinees (John), een Duitser (Jurgen) en ik. Op zaterdag trainen er nooit zoveel mensen, vertelde Gary me. Ik vraag me af hoeveel mensen er doordeweeks trainen want in die wachtkamer kunnen echt max 7 mensen Eskrima trainen, lijkt mij. Ik vertelde over dat ik NK was geworden in vormlopen (Sayaw), en hij vertelde me dat zij heel erg slecht waren met vormen gevolgd door een hartelijke lach. Het is mooi dat ze het in ieder geval van zichzelf weten. Ik heb besloten er een maand te gaan trainen, om te kijken hoe het is. Ik ben nu in ieder geval in bezit van een stickbag voor maar 6 euro! Ha!

Na afloop vertelde Jurgen (de Duitser)dat hij nu een paar jaar in HK werkt en dat hij hier ook Wing Chun traint. Na de Eskrima training ging hij nog naar een Wing Chun training en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk leek mij dat wel leuk. Op de weg erheen vertelde hij meer over onze trainer Gary, dat hij niet erg strict is in het geven van goede aanwijzingen en correcties. Ook kun je als je wat langer traint zo groene, blauwe, bruine en zwarte band examens doen, die je altijd haalt want Gary is bang dat als hij iemand laat zakken, ze niet meer terug komen. Jurgen zag iemand ooit de bruine band halen terwijl hij volgens hem nog niet eens oranje zou moeten hebben volgens de Europese Eskrima banden systeem. Dus.. Ik verwacht er maar niet teveel van. Het is in ieder geval wel leuk om kennis te maken met andere stijlen van Eskrima.

Na een korte rit in de taxi kwamen we bij de Wing Chun dojo, onder leiding van Sifu Cliff Au Yeung. Toen ik de sifu zag had ik al meteen meer respect voor hem dan voor Gary, omdat die er nu eenmaal meer uitziet als een dokter dan een sifu/master/eskrimador. Bij binnenkomst zie je natuurlijk meteen een levensgrote foto van onze held Bruce Lee, hoe kan het ook anders. Ook de training daar was erg chaotisch, niemand houdt zich aan de tijd waarop de training begint, iedereen lijkt maar wat te doen en de sifu pikt er her en der mensen uit die hij dan wat gaat leren. Wellicht was het een uitzondering omdat het zaterdag is, en kinderen en volwassenen tegelijkertijd trainen. Het was wel erg gezellig, one big happy family, ouders die hun kinderen daar dumpen om inkopen te kunnen doen in de stad enzo. Typisch. Ik zou ook wel Wing Chun daar willen trainen maar ga me toch eerst maar bij de Eskrima houden.

Ik kan hier wel alles gaan doen, dan verval ik meteen weer in het oude Hollandse leventje waarbij ik elke avond dingen te doen had. Dat was ik toch niet van plan en dat gaat me allemaal geld kosten. Ik mag 4 keer per week Eskrima trainen voor 40 euro per maand. Andere mensen (locals)mogen maar 1 keer per week trainen voor dat bedrag maar ik sta ingeschreven bij de WEKAF (althans dat denk ik, en Gary nu ook), en WEKAF (World Eskrima Kali Arnis Federation) is ook al “one big happy family” en ik ben hier maar 5 maanden en ze vinden het al leuk genoeg dat ik (a foreigner) met ze mee wil trainen etc, dus ik mag zo vaak komen als ik wil.

Bij de Wing Chun dojo werd ik uitgenodigd door Jurgen en nog een andere gozer om mee te gaan naar een Muay Thai gevechtsgala ergens in HK, op 31 januari. Ze kunnen goedkoop kaarten regelen, dus ja, ik heb nog nooit Muay Thai gevechten in het echt gezien oftewel, ik ga mee. Misschien worden die gevechten wel gehouden in een tandartspraktijk ofzo. Je weet het echt niet hier in HK. Alles kan!
Tevens vertelde Jurgen over een Filippijnse man die in HK woont en 1e dan in Eskrima (stijl?) is. Hij traint elke zondag ergens op een racecourse, en geeft les aan voornamelijk Filippijnse mensen die in HK wonen, om ze nog een stukje van hun eigen cultuur mee te geven. Daar ga ik ook nog wel een keer kijken, volgens Jurgen is dat toch meer het echte Eskrima. Ik ben benieuwd!

Eerste foto’s!!

Het is echt Nederlands weer hier vandaag, koud en regen. Ik ben ook nog eens flink verkouden dus besloot maar eens een dagje thuis te blijven. Eindelijk tijd om uit te zoeken hoe ik de foto’s via een Chinese windows op mijn weblog krijg.

Opeens heb ik ook last van een jetlag, ik lag gister in mijn bed en kon niet slapen, dat was de nacht daarvoor ook al zo. Rond een uur of 5 in de ochtend viel ik in slaap. Hopelijk gaat dat wel snel voorbij, want jeetje, vandaag was ik me toch brak!

Gister ben ik naar de bibliotheek geweest voor the yellow pages om de Hong Kongse Eskrima club te vinden. Het stond niet in de yellow pages, maar ik heb het uiteindelijk toch gevonden op internet met behulp van een aardige chinese student.

De enige echte officiele Eskrima club in Hong Kong: Philippine Martial Art Federation WEKAF Hong Kong!! Zie hun website: http://www.arnis.com.hk. Zaterdag ga ik met ze mee trainen. Mr. Gary Ma (de trainer) klonk wel aardig en enthousiast door de telefoon, dus ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Gister was een goede Eskrima dag want op de terugweg naar mijn tante’s flat, besloot ik een andere route te nemen en kwam ik langs een enorm groot openbaar sportpark. Met een groot plein, zie foto hieronder, basketbalveldjes, een voetbalplein en een t’ai chi veld. Daar op dat grote plein, je ziet het wellicht niet zo goed omdat er een boom voor staat, maar daar ga ik mijn vormloop voor het EK trainen. Met uitzicht op de zee, boten die langzaam voorbij varen en in de verte de skyline van Kowloon!!

Pleintje met in de verte de skyline van Kowloon
Pleintje met in de verte de skyline van Kowloon
Onze roze flat
Onze roze flat
Tai Chi veld
Tai Chi veld
Uitzicht vanaf mijn kamer
Uitzicht vanaf mijn kamer
Last but not least, ik heb vandaag mijn achternichtje ontmoet. Echt zoooo schattig!!
Last but not least, ik heb vandaag mijn achternichtje ontmoet. Echt zoooo schattig!!

Eerste dagen

Mijn weblog doet raar.

Ik heb nu al een aantal keer een heel verhaal getypt en er gaat aldoor wat mis waardoor ik dat hele verhaal kwijt ben. Dus vandaag begin ik er niet meer aan. Zul je zien dat deze tekst wel wordt opgeslagen. *zucht* Zo gaat het nou de hele tijd.

Ik ben in ieder geval veilig aangekomen. Ben absoluut nog niet in mijn element, en moet erg wennen, vooral aan mijn familie. Ze hebben enigszins iets vertrouwds over zich heen maar het voelt alsof ik zomaar uit de lucht ben komen vallen en in hun flatje terecht ben gekomen. Net alsof het elk ander willekeurig flatje had kunnen zijn hier op Hong Kong Island.

Verdraaid, mijn weblog lijkt mee te werken!!

Oke, nog maar een poging dan om jullie wat meer te vertellen over mijn eerste dagen in Hong Kong.

O, wacht, mijn tante is aan het praten tegen me.

Binnenkort meer…

Second entry (21:35 HK tijd, 15:35 Ned. tijd)

Oke, hier het vervolg van mijn eerste dagen in HK.

Mijn eerste dag was om het kort samen te vatten verschrikkelijk. Na 11 en een halve uur in het vliegtuig gezeten te hebben, zonder echt te kunnen slapen, kwam ik aan in een in mist omhulde HK. Ik was vreselijk moe en mijn familie heeft op zijn minst gezegd een aparte manier van welkom heten. Mijn oom en tante verwelkomden me alsof ze me een week niet gezien hadden, dit is vrij normaal voor chinezen geloof ik. Waar ik verbaasd over stond was dat mijn jongste neef en zijn vriendin me echt compleet negeerden! Op zich is dit vrij normaal voor Chinese jongeren besefte ik later want 6 jaar geleden was het precies zo. Alleen toen had ik mijn vader, zus en broer bij me, dus was het minder erg. Nu zat ik echt op de bank terwijl zij de absoluut geen oogcontact maakten terwijl ze langliepen, gezellig met zijn tweeen achter de computer zaten of aan het keuvelen waren in hun kamer. Mijn jongste neef spreekt geen Fuzhous (de taal die ik wel spreek) of Engels, alleen Cantonees, zijn vriendin spreekt ook Cantonees en wel Engels maar het duurde een poos voordat ik het bewijs had dat ze inderdaad echt Engels kon. Later kwam er toch nog een gedagje vanaf van beide jongelui, die overigens net zo oud zijn als ik. Er werd allemaal eten zowat door mijn strot heengedouwd, en ik voelde me compleet verloren, hier bij deze vrijwel onbekende familie en in een immense grote drukke stad. Gister was geen fijne dag.

Na een goede nacht gevuld met rust en slaap voelde ik me vandaag een stuk beter toen ik opstond. Ik ben alleen de stad ingelopen richting de pier en voelde weer die goede oude vrijheid die ik de eerste dag totaal miste. Ik liep langs de pier en ontmoette an english dude called Keith. Echt een supergezellige gozer die net 4 maanden lang in Azie had rondgereisd en net de Tsunami heeft gemist. Samen hebben we een boot gepakt naar Lamma, het twee na grootste eiland van HK na Hong Kong Island en Lantau Island (waar het vliegveld ligt). Keith was van plan om pandaberen te bekijken in Oceanpark, maar na een lange wandeling op Lamma eiland, van de ene kust naar de andere kust toe, liet hij het plan om panda beren te bekijken toch maar varen.

Het was echt heerlijk om te liggen op een van de vele strandjes van Lamma Island, met links een prachtig uitzicht over de omringende eilanden en de zon door een wazige laag van mist, en rechts het vieze bouwwerk van een soort olieplatform. Het was me al eerder opgevallen dat HK erg tegenstrijdig is. Van veraf lijkt het een supermooie stad, maar als je dichterbij komt, zie je de smoezelige flatjes, besmeurd met een laag smog, lijkt het wel. Het gedeelte van het centrum waar mijn tante woont (Des Voeux Road West) is typisch Chinees met allerlei kraampjes vol zeeproducten en groente en van alles wat uitgestald op straat. Het geurt daar ook heel anders dan in bijvoorbeeld Soho, het duurdere, Westerse en meer gericht op buitenlanders gedeelte van het centrum.

Na Lamma zijn we naar Soho geweest. Vanaf de pier begint ‘s werelds langste roltrap/pad (travellator) die geleidelijk aan richting Soho gaat. Soho ligt een stuk hoger dan de pier dus dit was wel een prettige manier om er te komen. Maar echt, je staat op zo’n travellator en onder je langs gaan langzaam de vele kleine schuin omhoog lopende straatjes volgebouwd met kraampjes en verlicht met de typische rode lampionnen boven aan de straat hangend. Helaas had ik mijn fototoestel niet bij me. Keith heeft wel foto’s gemaakt en als hij ze me opstuurt zal ik ze op mijn weblog zetten. Op een gegeven moment zag ik in Soho een cafe met alleen maar Westerse mensen! Wat tot 2 dagen geleden voor mij nog zo vanzelfsprekend was, is nu een apart verschijnsel geworden.

Rond een uur of vijf heb ik mijn oom gebeld om te zeggen dat ik niet “thuis” kwam eten, na een pizza (in een over the top trendy pizza express) en het afscheid met Keith (die moet donderdag weer aan het werk in Engeland) liep ik naar Des Voeux Road West. Ik ben eerst nog de verkeerde kant opgelopen, want ja, ik heb geen richtingsgevoel, en na iemand het gevraagd te hebben (die me trouwens voor gek verklaarde dat ik lopend ging en niet met de tram, maarja ik had natuurlijk geen geld meer voor de tram) was ik uiteindelijk op de goede weg. Het was nog spannend hoe mijn oom het zou vinden dat ik rond een uur of 9 “thuus” kwam, maar die maakte er gelukkig geen probleem van. Dus 2100 uur kan! (hehehehe) Ben benieuwd hoelaat zij te laat vinden.

Het grote nadeel van mijn verblijf hier: Ik woon bij familie en daar moet ik wel rekening mee houden, is toch het minste wat ik voor ze terug kan doen aangezien ik wel kosteloos bij ze mag wonen, ze me een mobiel te leen hebben gegeven en verder wel oke zijn. It is just a culture shock.

Vandaag heb ik me opperbest vermaakt, en het gevoel van gister “hoe ga ik het hier ooit 5 maanden volhouden” is volledig veranderd in “Oke dan, HK rules!!!”