A story by He-Jin

The next article is written by a friend of mine, He-Jin and is published in the OAK newsletter of G.O.A.L.

Returning to Korea as transgender lesbian girl wasn’t as easy as I had hoped. Yes, adoptees returning to Korea are more than welcome, and several people in Korea had assured me that it was no different with me.
But KoRoot, with its gender segregated facilities (for the comfort of the people staying there I was told) didn’t really look very attractive to me. Of course, the never ending issue of girls/boy’s bathrooms would follow me to Korea as well. And how would the orphanage react to my “looks”? That didn’t at all resemble the “bright young man” my adoption files claimed I would become. Preparing was a follow-up of people telling me that they though it was a good idea, to horror like warnings of Korea’s queer phobia. At the end, nobody succeeded in giving me any practical advice on how to return to Korea as a visible queered adoptee. Trannie going to Korea! God save us… Sure, I’m used to that, but still, it didn’t feel very comforting.
And do forgive me for this, but in a very politically incorrect way: if Korea wants to revel in their ignorant heterosexism and say that gay, lesbian, transgender identities are Western things that don’t exist in Korea, the least it can do is continue its blatant illogical pattern of thought in a logical way and not harass me for “having become” queer after they’ve sent me abroad for adoption.

I barely met any other Adoptees in Seoul, and made only a brief visit to the office of GOAL and the IECEF. It was only reluctantly contacted Holt Korea and the orphanage where I had stayed. One way or another, when I arrived in Korea, I preferred not to deal with my adoption issues. I looked around, and felt alienated. I didn’t belong in Korea. I didn’t felt Korean, didn’t want to feel Korean and didn’t want to see any Koreans. Of course that last bit proved to be a bit problematic, having just planned a four week stay. But by the end of the first week I almost took a flight back to “safety”. Since I was staying near Itaewon, with some expatriates, I managed to reduce social contact with all those “who looked just like me” to the bare minimum. – Run but you can’t hide-
Weeks before I stepped on the plane, I had promised to go to a meeting of the volunteers and staff of the Korea Queer Culture Festival (Mujigae 2005). In trying to keep that promise, I had to bear several hours socializing with a few dozen people who, apart from being Korea, were gay or lesbian as well. In trying to cover up my contradicting feelings about it all, I started to drink way to much soju and beer at the diner after the meeting. Started to flirt with three different girls, and had to be put in a cab by someone (I think it was Eunhye…) because I couldn’t see where I was standing, let alone where I was going. A short night, and two visits to the toilet in which I could admire the digested diner of that night, later I decided to never see any of those people again out of embarrassment. Unfortunately I had, in my drunkenness, agreed to go meet them again at the festival office the next day… Without a phone number, and thus unable to cancel, I reluctantly went. That day, I really felt that that had arrived in Korea, and that I was welcome there. The volunteering that I did for the festival proved to be that which I needed to actually start accepting that I was born in the country.
A successful trip, yes, and a good festival too, even though they sort of forgot that LGB is followed by a T. Everything good and well, yet still, my enthusiasm was tempered by the strange looks I got when I ordered food in the restaurant,

Or by walking home around midnight, my mind still with the queer short films I just had seen, still wearing the festival T-shirt. I had passed a man at this restaurant where I had eating lunch the day before. He didn’t look any different from all those other Korean men in their suits and their cell phones. Except that after the next block he was suddenly standing their again and another block later his fist had bruised my ribs and I had the opportunity to admire a perfectly executed tae-kwon-do kick of some sort, which I would’ve enjoyed watching, be it not that it was soaring towards my head. In between his rapid Korean, he had mixed some barely comprehendible English: queer, fag, fuck~ (I still have no idea what or who he wanted to fuck.) Well, my shoulder, arm and ribs hurt for weeks afterwards. My Korean language skills may be non-existing, but unless my understanding of Korean social and conversational habits is even worse than I was told, I feel quite sure saying that he was not inviting me for the birthday of his newborn daughter.
Maybe, I should’ve checked on how to say “I’m sorry that I am transgender, but I’ve been adopted, so please don’t hit me” or “I just came back from a dress-up party, really, I am actually a normal gi-… guy,” before I had come to Korea. Or maybe I should’ve asked someone how you best report queer bashing to the Korean police, although I do wonder whether it would’ve made any difference at the end.

http://www.he-jin.batcave.net

Miss Chief Editor part II

Since one hour and three minutes it is Friday already. Today is the deadline for our art catalogue to go to the printer. Erika is checking the texts for the very last time, I have checked them so many times today that I feel like I can dream them, and do not feel able anymore to really check them. I do not see all the mistakes and inconsistencies anymore. I am starting to get a cold, and everytime I read the texts, I always see something that needs correction or can be put in a better way or just do not see important errors. Tomorrow I am going back to Groningen, it feels like I’ve been away for weeks. I am going to bed with a feeling of relief as I cannot do anything more now but at the same time with the urge to read all the texts again for the very very last time. I am not going to give in to that urge.

Unfortunately it cannot be perfect. Nothing can be made perfect, no matter how much one yearns for something to be perfect. So why torture yourself with that?

Miss Chief Editor

Since last sunday I am back in Amsterdam to work on the art catalogue Remi. Pressure is growing with the hour as the final texts and images for the catalogue need to go to the printer day after tomorrow. At this moment I have some rest. At 2 pm today the graphic designers have their work done and we of the editorial staff are going there to do the final check. This is one of the best jobs I have ever had, although it is not paid. Writing, reading and correcting texts, making decisions about whether articles are suitable for the art catalogue. Communicating with the graphic designers of the catalgue and the translation agency, putting pressure on people who promised to write for us etc.

The thing with the expert in the field……
Two months ago we asked an expert in the field of scientific research about interracial adoption to write an article for the catalogue in which she would link her research with our art project about adoption. The deadline we gave her was September 1. A few months before she had already agreed that she would write something for us. We heard nothing of her and her deadline of September 1 passed by. About two weeks ago we finally received her piece, after many emails and phonecalls in which we asked her to tell us whether she would still write something or not. As we had reserved pages in the catalogue for her. The article she wrote was a good article for a large public, so no scientific jargon. But the link with our art project was absent. Publishing this piece in our art catalogue would be unsuitable considering the concept. I wrote her that. And received a very pissed of email back. She was absolutely not amused that we refused the article. No one had ever refused an article of hers!! How ill-mannered we were and no, she did not want to have an invitation for the opening of the exhibition!!

oops….

I wrote her a very diplomatic, respectable, courteous, accurate email back. And she did the same. No hard feelings left anymore.

The thing with the English translation bureau……..
All the texts in the art catalogue needed to be translated in English as it is the plan to bring the exposition abroad (e.g South Korea) as well. We hired an official translator to do this for us. Time was short, we told him that, and he agreed with the job. We paid him for this and thus assumed that the English texts would be of a certain quality. The midday before the deadline for the English texts, we received his translations and really, I am not astonished easily but this… his work really staggered me!! The English translations were so bad!! Wrong sentence structures, literally translated from Dutch etc… Luckily He-Jin (one of the editors) is as good as a native speaker English, and we worked the whole evening and next day to correct the English texts, to deliver them to the graphic designers in time. This really was unheard. So I had to call the translator to tell him that he had done a lousy job.

Ofcourse I was as diplomatic and respectful as ever and he claimed that he had done a good job. We agreed on me sending him the final translations done by He-Jin and me, so he could compare it with his work. He would then write me back whether we were right or not. This email I received yesterday and he said that the choices of words were just a matter of taste. Ofcourse that is clear, but he said nothing about the structures of sentences. He blamed it all on the short time and explained elaborately that because of the time he was unable to do a second correction round, and this would have cost more as well…I still have to write him a diplomatic email back. So this story is not over yet…..

It is almost 2pm so I have to go now and see the work of the graphic designers.

Land of the Living Dead

Zombies cycling and marching through town. Day in, day out, I see them. Daily schedule of this Zombie here. Wake up in the morning, wash my lifeless body, getting rid of the worms in my hair. Eat some whatever, step on my bike and ride to the call chicken factory. Open mouth to let some sound out, 8 hours a day, growlll at stupid people, not knowing they are complaining to Zombies. Probably all living dead people themselves. Come home after another boring day at the office, eat, sit and write like a mad zombie the introduction of the art catalogue. That is it and that is all. What a fuckin’ boring life do zombies have. It is not like all the marvellous movies, only if you are a superstar zombie. Unfortunately I am not. In the theatres soon: Land of the Dead!! Zombies taken over the world! It is nothing new. It has fallen upon us already. Only no one is aware of it….And zombie movies, we just love…

This one is for the real zombie movie lovers.Yeah, you all know this rat!!

Another Zombie In This World

I am walking around like a zombie lately. The world seems to made from plastic. Raindrops do not harm me, and like an automated machine I am answering the questions of customers at my work, 40 hours a week. Zombies do not think, they do not feel, they do not care about the weather. They just walk around from one place to another without really being aware of where they are and what they are doing. Days are just passing by, like dust particles in the wind, sometimes very slowly, and other times as fast as a wink of an eye. I really like zombie movies. They are among my favorites.

And I think it is quite okay to be a zombie once in a while. Especially when one is in a situation where the countdown of days has started, before that one day on which everything, and I mean everything will change. People tell me that they are curious how my new adventure will develop itself. Well, I really don’t see it as an adventure. At this moment it doesn’t even feel that I am going to leave for the other side of the Atlantic ocean in 23 days. As if it is all a dream that somehow seems so unrealistic, impossible to come true. Going to a new world, seeking out for the unknown with someone I have met only once on the Great Wall in China, having no securities that it will all turn out right.

You might expect me to be more anxious about this prospect, but I am not. Is that strange? Seeing it from a point of view that it does not feel like a realistic prospect, it is not strange that I lack the anxiety. And another factor playing a part in my lack of anxiety is that I have a firm trust and belief in my relationship with Yannick. Ofcourse the higher one flies, the harder one can fall. But I will take this risk. There is no fun in living this life without taking risks. And what doesn’t kills you makes you stronger. But first my upcoming zombie days. Another 124 hours of work, another 23 breakfasts, lunches and dinners in Les Pays Bas, another 4 Sundays waking up in my own bed, another 34730 minutes before arriving in Montreal. I think I am going nuts. But in a positive way!

Amsterdam

Last wednesday, I was looking forward to 6pm, the end of my shift. I had taken two days off to go to Amsterdam, to my dear friend Erika, to do some work for the art foundation &tree. At 6 pm the Dutch sky was crying her heart out, rain kept on pouring out of the dark clouds and I was totally soaked when I arrived at the station. Sitting two and a half hours in the train, shaking and feeling cold, but listening to nice music and just daydreaming away. Happy not to be working at the callcenter for the next couple of days. I arrived in Amsterdam quite late and stayed till friday evening.

Boy, we had a busy schedule. I am member of the editorial staff of the art catalogue of the project Remi. This project consists of a public debate about international adoption, to be held on the 13th November, an exhibition with photoseries, installations and video works, and an art catalogue. The opening of the exhibition is planned on the 20th November, the day of the Rights of the Child (aka Universal Children’s day).

I arrived late in Amsterdam and had a nice evening with Erika, watching old holiday tapes, made when we were on a holiday in Italy, 6 years ago. Too funny for words!!

On Thursday we had a meeting with the graphic designers who are assigned to design the house style of the promotion material of the project, including the composition of the art catalogue. It is going to be a beautiful and special style! After that I had to take an interview used as additional text for one of the photoseries of the exhibition. And I worked on some letters to be send to potential funds for financial support.

In the evening Erika and I went on the ferry across the IJ canal to North Amsterdam to meet Milan. I’ve met Milan in Korea, in the guesthouse for adoptees Koroot (see the archives (April) of my weblog) and I was thinking about writing down his story for the catalogue. He met his birth mother in Korea and stayed with her a few weeks. The evening was gezellig, and I think it is so great and kind of strange to meet someone here in the Netherlands, whom I’ve met in Asia for the first time. It is seeing someone in a total different context.

On Friday I went along with Erika and Frouwkje to a large funding foundation in Amsterdam who declined the application for financial support. Stichting &tree signed a notion of objection and on Friday there was an inquiry to hear our objection. I thnk it all went well, and I hope they will withdraw their rejection. In the afternoon I had to be the photographer for another project of Erika about Asian tourists. On the next picture you see a group of Chinese children on the Dam, being very interested in Erika while she is checking her camera.

I like this city called Amsterdam and can imagine myself living there for some years. In the evening I went back to Groningen for a barbeque with my family and today I realised again that Groningen is beautiful and marvellous as well. Check the log about Groninger Welvaart!!

The sun is shining

The weather is fine here in the Netherlands. It feels like summer!

My days are filled with looking for appropiate jobs (PhD positions), sorting out administrative paperwork and training (nearly everyday) for the European Championships in Berlin. Next to those activities I have quite some quality time, that I am spending with seeing friends, writing, and reading.

So I just started reading a book written by R. de Sousa: The rationality of emotion. The book starts with a quote of Plato:

The greatest goods come to us through madness

What a wonderful statement!

Some people asked me about the meaning of me putting lyrics on my blog. Well, it is a way of expressing my emotional state of that moment. If you read the lyrics and know the song, and are able to let the music penetrate your emotional system, then you will know.

Time Flies

Het is hier in HK alweer 2 maart. De tijd lijkt de laatste paar weken voorbij te vliegen. Over 27 dagen vertrek ik naar Seoul voor twee weken, vervolgens een week Shanghai en volgens mijn ticket zit ik op 9 mei alweer in het vliegtuig terug naar Amsterdam. De kans is groot dat ik dit ga verzetten naar ongeveer halverwege mei, of wellicht zelfs eind mei. Ik wil in ieder geval voor mijn verjaardag, de 29e van mei weer in Nederland zijn, vanwege het EK op 18 juni, maar dat is amper meer een reden voor mij eigenlijk om terug te gaan naar Nederland. De belangrijkste redenen om eind mei weer terug te gaan zijn mijn financiele en mijn woon situatie. En ik wil graag mijn verjaardag (het feit dat ik alweer een kwart eeuw op de aarde rondloop) vieren met mijn familie en vrienden in Nederland.

Afgelopen weekend stond geheel in het teken van Illustrisimo Eskrima (bij Sifu Ma) en Modern Arnis. Bij Sifu Ma ben ik bezig de solo blade nr. 1 te leren, en ik heb hem nu bijna onder de knie. Een mooie zwaard vorm. Over een paar weken gaat hij me de 6e vorm uit het Lapunti Eskrima leren. Een van de jongens die daar ook traint heeft hem voorgedaan en echt, het is werkelijk waar 1 van de mooiste vormen die ik ooit heb gezien! Zondag heb ik van half tien ‘s ochtends tot vier uur ‘s middags Modern Arnis getraind! Wel met een uurtje lunch met Juergen ertussen, anders had ik het nooit volgehouden. Ik heb nu ook een officiele Modern Arnis outfit! Beginners zijn in het rood gekleed en gevorderden in het zwart. Dat is in de Doce Pares net andersom. Daar mogen alleen de masters rood dragen. Hehehe, kom ik aanzetten met mijn knalrode broek met zwarte strepen op de zijkant. Omdat ik al bijna drie jaar Doce Pares doe, mocht ik wel een zwart jasje. Echt een prachtige combinatie, al zeg ik het zelf.

Op 6 maart is er een demonstratie van Modern Arnis bij de opening van een nieuw sportcentrum. Ondanks dat ik pas drie trainingen Modern Arnis heb gehad, willen ze graag dat ik meedoe omdat ik wel ervaring heb in eskrima, zij het een andere stijl. De Modern Arnis club bestaat niet zo heel lang dus het niveau bij de leerlingen is nog niet zo hoog. Ik ga gewoon een beetje flitsend freestylen, aangezien ik dat erg veel heb gedaan voor mijn eigen vorm. The crowd will love it! De Modern Arnis club is heel gezellig met alleen maar Filippijnen, afgezien van Juergen en ik, en de trainingen worden gegeven door Master Joey, en Abner. Master Joey is eerste dan in Modern Arnis en een echte Filippijnse Arnis Master. Hij doet me denken aan Canete en Presas, de grondleggers van respectievelijk Doce Pares en Modern Arnis. Het is erg leuk om training te krijgen van iemand die met de vechtvorm is opgegroeid. Bij wie het een onderdeel is van zijn cultuur en zijn familie en het is alsof het Arnis door zijn aderen vloeit. Respect voor de masters, de vechtkunst en haar filosofie is hier erg belangrijk. Zijn Engels met Filippijns accent is ook fantastisch!!

Gisteren belde mijn vader, ik had hem al een tijdje niet meer gesproken en hij zei dat als hij mij te lang niet spreekt hij moeite heeft met in slaap komen. Of het echt zo is betwijfel ik, maar het is wel leuk om te horen.

Met het schrijven gaat het niet goed. Een goed literair verhaal schrijven zonder enige ervaring erin doe je niet zomaar in een paar maanden. Ik zie het nu als een Big Mission Impossible en ben nu in overleg met de kunstenaarsstichting hoe het nu verder moet. Door de druk die ik de laatste paar weken voelde, was ik mijn inspiratie verloren en ging het voor geen meter. Het is niet fijn om in het prachtige Hong Kong te zitten en dit te voelen. Het verhaal gaat er zeker wel komen, maar niet voor het einde van dit kalenderjaar. Ik voel me er nu wel een stuk beter onder nu ik dit overduidelijke feit dat al maanden voor mijn ogen stond te dansen, ook eindelijk zag.

Vanavond heb ik met Rudmer, zijn begeleider Xu en zijn vriendin Jenny (een voormalig Hong Kongse popzangeres) gegeten in een Italiaans restaurant in de wijk Stanley. Dit is het rijkeluis wijkje en veel beroemde mensen wonen hier. Xu is in Groningen gepromoveerd onder Evert van de Vliert en het was erg leuk om hem te horen vertellen hoe erg hij het naar zijn zin had in zijn huisje in Beijum. Hij mist Groningen, waarschijnlijk net zo erg als dat Rudmer en ik Hong Kong gaan missen.

Kortom het leven gaat hier net zo goed door, net als op welke plek dan ook op de wereld. Ik vermaak me hier nog steeds heel goed en het verbaast me gewoon te beseffen dat ik hier alweer twee maanden ben. Nog ongeveer twee en een half te gaan. Damn!!!

Mijn jongste neef, W.K.

Mijn tante liet me een foto zien van haar twee kinderen. Quasi-nonchalant leunden de twee broers tegen een van de vele hoge gebouwen in HK aan. De oudste van de twee, een halve kop kleiner dan zijn broertje, met kortgewiekte haren en een bril op zijn neus, die zijn rechthoekige gezicht accentueerde. Naast hem, mijn jongste neef met langere haren, een zogenaamd stoer matje in zijn nek, gekleed in een mouwloos shirt, zijn armen gespierd, handen in zijn zij en zijn blik gefocust op de camera. Zijn ogen die tegen de lens zeggen:”Schiet op. Ik heb meer te doen.”

“Hij houdt teveel van haar en zij te weinig van hem,” heb ik mijn oom meerdere malen horen zeggen tegen mijn tante. “Ik vond dat eerste meisje veel beter. ” “Nee, ik niet, ik mocht dat tweede meisje meer, zij was echt een goed persoon.” “Achja, alles beter dan deze,” verzuchtten ze vaak.

Mijn jongste neef en zijn vriendin zien eruit als het perfecte paar. Zij is altijd uitermate goed verzorgd, geen haar zit verkeerd, geen wimper is te krom. Gekleed volgens de laatste mode, bladerend in Prada blaadjes die in het huis rondslingeren. Ze is een popje en naast haar loopt mijn stoere nonchalante jongste neef. Met zijn tweeen zitten ze weleens achter de computer, aan hun voeten dezelfde roze konijnesloffen, hij in een blauwe pyama met robotjes erop, en zij in een roze pyama met konijntjes. Dan zien ze er schattig uit. Maar vaak is de magie verdwenen, is het roze wolkje veranderd in een donkergrijs dieptriest donderwolkje.

Ik hoorde haar schreeuwen terwijl ze zijn slaapkamer deur dichtsmeet. Een harde klik van het slot volgde ten teken dat de deur niet meer openging totdat zij hem open zou doen. De televisie in zijn kamer ging aan. Mijn deur was dicht en ik wilde niet maar moest wel naar buiten om mijn tanden te poetsen. Mijn jongste neef zat aan tafel, zijn rechterhand ondersteunde zijn hoofd die klaarblijkelijk te zwaar was geworden voor zijn nek alleen. Voor hem op tafel stond zijn eten, maar hij staarde omhoog richting de klok aan de muur. Ik liep naar de badkamer en hij verroerde geen vin. Zijn ogen waren waterig, hij zag niets. Even later liep ik naar de keuken voor een glas water en hij lag met zijn armen op tafel, zijn hoofd rustend op zijn armen, zijn gezicht onzichtbaar geworden. Als een standbeeld zat hij daar, zijn eten wachtte nog steeds. Het aanblik was hartverscheurend. Vanuit de keuken liep ik terug naar mijn kamer langs de eettafel. In mijn voorbijgaan reikte ik in een opwelling mijn hand uit en legde hem even op zijn schouder. Ik had met hem te doen.

Ik kon de slaap niet vatten en een uur later waagde ik het nog een keer mijn kamer te verlaten voor het toilet. De huiskamer was donker, het eten stond nog steeds op tafel, en mijn jongste neef lag op de bank, zijn ogen gesloten met een kussen in zijn armen. Alle ramen in de huiskamer stonden open, het was een koude mistige nacht in Hong Kong. Ik ging terug naar mijn kamer en pakte een extra deken uit de kast, liep naar hem toe en vroeg hem in het Fuzhous of hij een deken wilde. Hij spreekt het niet maar verstaat het wel en hij schudde zijn hoofd. Ik legde de deken op de salontafel en ging naar mijn kamer toe. Bijna was ik in slaap gevallen toen het geluid van de televisie in de kamer naast de mijne uit ging, ik de deur naast de mijne open hoorde gaan en weer dicht. De volgende ochtend lag de extra deken nog op de salontafel, onaangeroerd en ik stopte hem terug in de kast. Die avond kwam ik thuis en het perfecte paar was terug van weggeweest. Met hun roze konijnesloffen, hij in zijn blauwe pyama, zij in haar roze, zaten ze samen op een stoel achter de computer. Zij speelde een spelletje en hij had zijn armen om haar heen. De wegen der liefde zijn onnavolgbaar ondoorgrondelijk.

Happy New Lunar Year!!

The year (4703!) of the Rooster has begun! Chinese New Year always begins on the first new moon after the sun enters Aquarius (any time between 21 Jan and 19 Feb). The last month before the New Year is called “Bitter Moon” because this is the coldest part of the year in HK. Chinese New Year is also called spring festival as it announces the arrival of spring.

On New years’ Eve (8 Feb) I went to the Pacific Coffee Company and hoped that is wasn’t closed. Fortunately it wasn’t. But the streets were deserted, empty MTR (metro) stations, hardly any traffic on the roads and almost all shops were closed. There was no big countdown in town for as far as my knowledge reaches. Almost everyone goes to temples to burn incense on New Years’ Eve. I met two guys and a girl from Australia in the PCC, the girl and her boyfriend being Chinese, the other guy surely wasn’t but I do not know where he originally came from. The girl told me that in the temples, the one who puts his or hers incense the first in the pot at midnight will have a very lucky and prosperous year. And I thought, o my God, it must be awful then to go to the temples this night with all those Chinese people (and there are quite a lot, you know) running, rushing and pushing with burning incense in their hands trying to be the first one and have all the luck.
I prefer sitting in a nice coffee shop, drinking delicious coffee! I went home at around 11 pm and my family was just doing the things they always do every evening. My aunt was making food for my cousin who just came home from work while he himself was watching soccer on the television together with his father, my uncle. I went to my room and listened to the Chinese radio, wondering if there would be a countdown, but no, at midnight the news started as it does everyday, and that was it for New Years’ Eve.

The first day of the New Year is a family day. People wear nice new clothes and go to visit their family. Women seem to prefer wearing red, pink and purple. Most colors are symbolic to the Chinese and red for example symbolizes good luck, virtue and wealth. I saw a lot of children on the street who were wearing traditional Chinese clothing, which was very nice to see. The words Kung Hei Fat Choi (respectful wishes, get rich) and San Nin Faai Lok (happy New Year) are heard everywhere where people meet each other.
Together with my aunt I went to her eldest brother. My cousin had to work, and my uncle never goes along with my aunt to visit my eldest uncle who lives in the same street as they do. My aunt was also dressed in new clothes: black trousers, pink shirt and a purple vest, and she wanted me to wear a light baby blue sweater she bought for me, one of the first days I was here. I think it is kind of obliged to wear at least one piece of new clothing on this day. So I did, although light baby blue is definitely not my favorite color, as some of you might know. We went to my eldest uncle and the house was crowded with people. His two grandchildren were running around like crazy ones. I really like them very much; Derrick and his little sister whom I do not know her English name. Last time I saw my eldest uncle was 6 years ago and grey hairs were already showing clearly then, now all his hairs were grey and white. I drank some tea, played with the kids and received lucky red paper moneybags. My aunt and I didn’t stay long because the house was even smaller than hers and many friends of my eldest uncle came to send him best wishes. After the holidays, I will go there again to chat and drink tea and of course see those cute little crazy kids again who are living with their grandparents while their parents are working in the United States.

There wasn’t a special Chinese New Year Dinner at my aunts’ house, like the one, that is taking place this Saturday at my parents’ house. We just ate the things we always eat. With a few exceptions, like home made fishballs, but I did not eat anything I never had eaten before. It really was nothing special at all.

After dinner I went downtown, to the district Wan Chai (well known for the going out and club culture), where there would be a New Years’ Parade. I got out of the tram and saw a large stream of people walking in one direction. So I just followed them because I didn’t know the exact place where the Parade would be. Just go with the flow that really works, sometimes. Then we arrived at one street where the Parade would pass and it was packed with people. As if all 7 million residents of Hong Kong were standing alongside the streets of the Parade. I could not see a thing, not even the street itself! So I walked further down the street to find a spot that would offer me some sight, but soon I realised that it was a vain undertaking. So many people! I passed by a small park and saw a small building in the park behind a fence. I think it was some electricity building and I thought that if I could sit on the roof of that not-so-high building the view would be magnificent.

So here’s the story of me climbing on top of a roof to see the Hong Kong New Years’ Parade. I walked around the building to see whether there was some ladder or something to climb on to the top of the building. Through the bushes I saw one indeed, and I had to walk around the fences of the park first to find its entrance. There was a small path through the bushes to the building. I climbed on the ladder and reached the roof and to my surprise I wasn’t the only one with this idea. Three other guys already laid there flat on their bellies with photo cameras in their hands! I also lay on my belly to get out of sight of the police who were standing on the street to retain the order. So there we were, the four of us, with our cameras in our hands on top of a roof, hiding for the police because we thought they would order us to come down if they would see us and in the worst case give us a penalty! It was so funny!! We knew that if the Parade would come into sight we had to crawl to the street side of the roof to have full view of the Parade.
I imagined that we looked like being in some battle, hiding for the enemy, armed with photography equipment, ready to crawl into action! Then suddenly more people climbed on the roof and they’d tried to hide but did not pay enough attention to hiding themselves properly. And then there was no sense in hiding anymore because they were in view of everyone on the street. The Parade started and the four of us quickly went to the street side of the roof, sitting there front row and having the best view of Hong Kong New Years’Parade. Very soon the roof was full of people enjoying the Parade. It really was fantastic!

Here are some of the nicest pictures I took.

Parade1
Lovely crazy Japanese people

Parade7
Parade6
Parade5
Parade4
Parade3
Parade2

Samson, one of the three guys, also made lots of pictures which are far better than mine because he is a photographer and had a very good photo camera. Check his website www.go2photo.com/samsonwan for more pictures of the New Years’ Parade!

On the second day there was a fireworks display over Victoria Harbor. Of course I went to see it because this was the biggest event of the celebration of the Chinese New Year in Hong Kong. Again it was awfully crowded, but I was there in time so I’d found myself a very nice spot and again had a marvelous view. Three large ships lay in the harbor between Hong Kong Island and Kowloon, packed with unlit fireworks. At 8 pm it started with a big blast and it was amazing!!! I have never seen firework like that before. What a wonderful event! The sky was filled with colorful sparkles and large fountains of lights with the skylines of Hong Kong Island and Kowloon at the background, loud music accompanied the fireworks and thunders made ears tremble. It was so beautiful, so big and huge, very impressive. I made lots of photos and it was difficult to make a selection. But here they are:

First a picture of the nightskyline of Hong Kong Island
SkylineKHIa

And the beautiful fireworks!!
Firework1a
Firework2a
Firework3a
Firework4a
Firework5a
Firework6a
Firework7a
Firework8a
Firework9a
Firework10a

Afterwards I was filled with happiness or something like that. So impressed by all the beauty that had just been shown before my eyes. I walked home slowly, listening to the music on my mp3 player and became aware of a smile on my face while hearing the singer of the Counting Crows singing:” Well Happy New Years Baby.”Have you ever been in love with a particular place on this globe? I felt like I was falling madly in love with this place called Hong Kong. Beautiful high buildings were surrounding me while I strolled down the streets. They were decorated with colorful lights and all shone brightly. It was as if they were looking at me and asked me:” Hey Mays, why don’t you just stay here with us?” I think that is the toughest question I have ever been confronted with in my life. In my head I heard another question, as an answer to theirs, repeating itself:” Yeah, why wouldn’t I?”
M

The third day of the New Year was celebrated with one of the largest horse races held on one of the racecourses in Hong Kong. People here are crazy about horse racing and especially gambling. Horse racing is Hong Kong’s biggest spectator sport. I did not feel the need to go watch the horse race. Instead I went to Juergen in the afternoon. I am going to train blue belt techniques of Modern Arnis with him as he has his blue belt exam in July in Germany. But first I shall train the green belt techniques to have a better basis for the blue belt stuff. Juergen works for a notebook company and had a spare notebook he did not use anymore, which I could borrow to watch the green and blue belt techniques on vcd. I am going to study them; because of course Modern Arnis is an other style than Doce Pares, although there are some resemblances. But in the first place I am very happy to be in possession of a notebook for my time being here in Hong Kong! I can typewrite the story now, which will certainly work better than writing it with a pen. Also because the Modern Arnis training can be rough sometimes, like last Sunday my hand and wrist were blue and sore which made writing difficult. Makes me think of the time that I trained Escrima a lot and in the same period I had to study very hard on a piano piece for a solo performance on stage. Escrima and playing the piano is not an ideal combination, as is Escrima and writing with the hand. And I can watch movies on the notebook and listen to music. I have brought one music cd with me to Hong Kong. It is the cd of Crosby and Nash and now, I finally have the opportunity to listen to it. And it is lovely music. I am going to buy some more music cds as they are quite cheap here. Well that was it for the holidays. These past three days have made me happy!

Friedrich Nietzsche

Vaak, als het niet lukt met schrijven terwijl ik in de bibliotheek zit, ga ik naar de 3e verdieping om Nietzsche te lezen. Friedrich Nietzsche was niet alleen een van de meest invloedrijke filosofen uit de 19e eeuw. Hij was ook nog eens een verdomd goede schrijver.

Enkele prachtige passages uit Nietzsche’s Ecce Homo:

“To become what one is, one must not have the faintest notion what one is. From this point of view even the blunders of life have their own meaning and value – the occasional side roads and wrong roads, the delays, “modesties,” seriousness wasted on tasks that are remote from the task. All this can express a great prudence, even the supreme prudence: where nosce te ipsum (know thyself) would be the recipe for ruin (Untergang), forgetting oneself, misunderstanding oneself, making oneself smaller, narrower, mediocre, become reason itself.”

“The whole surface of consciousness -consciousness is a surface- must be kept clear of all great imperatives. Beware even of every great word, every great pose! So many dangers that the instinct comes too soon to “understand itself”. Meanwhile the organizing “idea” that is destined to rule, keeps growing deep down. It begins to command; slowly it leads us back from side roads and wrong roads; it prepares single qualities and fitnesses that will one day prove to be indispensable as means toward a whole. One by one, it trains all subservient capacities before giving any hint of the dominant task, “goal,” “aim” or “meaning.””

“My formula for greatness in a human being is amor fati (love of fate): that one wants nothing to be different, not forward, not backward, not in all eternity. Not merely bear what is necessary, still less conceal it, -all idealism is mendaciousness in the fate of what is necessary- but love it.”

Mijn werk hier

Hee mensen!

Vandaag even een simpele post, geschreven vanuit een koffieshop, (een echte met koffie) Pacific Coffee Company. Ik dacht laat ik iedereen maar eens informeren over de echte reden dat ik hier in Hong Kong ben. Nouja reden, correctie: wat ik hier nog meer ga doen in plaats van alleen maar rondhangen en koffie drinken en fotograferen.

De meesten van jullie zullen het al wel weten, ik ben hier niet alleen maar voor mijn lol. Ik ga hier ook hard werken, maar gunde mezelf in ieder geval 2 weken vakantie voordat ik aan de slag ga. Nou die twee weken zijn bijna voorbij, maandag ga ik aan de slag.

Ongeveer een jaar geleden is de kunstenaarsstichting &tree opgericht. Een van de oprichtsters, Erika Blikman is al jarenlang een goede vriendin van mij. Zie de link voor verdere informatie over hun bezigheden. Een van hun projecten, genaamd Remi, gaat over adoptie. Hier zal onder andere een fototentoonstelling over te zien zijn. Een ander onderdeel van dit project is het publiceren van een verhaal over persoonlijke culturele identiteit. Adoptie kinderen zullen dit vroeg of laat tegenkomen in bijvoorbeeld de vraag die ze zichzelf zullen stellen over wie en wat ze nou precies zijn. Erika zelf is Koreaans maar vanaf ongeveer haar eerste is ze geadopteerd door haar Nederlandse ouders, en vervolgens volledig Nederlands opgevoed. Veel geadopteerde mensen vragen zich op een gegeven moment af of ze nou Nederlands zijn of niet. Als je het aan Erika zou vragen zou ze zeggen, dat ze zowel Nederlands als Koreaans is. Ik kende ooit een andere geadopteerde Koreaan en die zei dat hij zich alleen maar Nederlands voelt, absoluut niet Koreaans.

Dit verhaal gaat echter niet alleen op voor adoptie kinderen. Tweede generatie “allochtonen” zullen met precies dezelfde vraag komen. Neem mijzelf als voorbeeld. Ik loop hier rond in Hong Kong, ik ben Chinees aangezien ik Chinese ouders heb, maar voel me hier Nederlandser dan ooit. In Nederland voel ik me ook een Nederlander, maar ook Chinees, en achja, als we het daarover gaan hebben wordt het wel een erg lang verhaal.

Ongeveer een jaar geleden heb ik officieel de opdracht van deze kunstenaarsstichting aangenomen om freelance het verhaal over persoonlijke culturele identiteit te gaan schrijven. Of het een novelle of roman gaat worden, ik weet het nog niet. Dat moet ik nog zien, aangezien ik nog nooit eerder zoiets heb geschreven. Ik durf het woord “boek” al amper te gebruiken omdat dat zo enorm heftig klinkt:” Ik ga een boek schrijven”. Brrrr…

Maargoed, dus ik ga wel iets schrijven hier in HK. Op de site van &tree zul je er nog niets over terug vinden omdat het allemaal nog erg onconcreet is. Voor mijzelf is het weer eens een van die grote uitdagingen waar ik op de een of andere manier een beetje verslaafd aan lijk te zijn. Sommigen van jullie zullen nu wel zachtjes in zichzelf grinniken. Van die dingen waarvan ik zeg:” Ja !! dat doe ik wel, Coool!”, en vervolgens als het dan ook echt moet gebeuren, ik mezelf wel voor mijn kop kan slaan dat ik weer zoiets moet doen van mezelf. Gedachten als:”Ow , waarom doe je jezelf dit aan”, zullen vaak genoeg door mijn hoofd spoken, ze doen het nu al eigenlijk. Toch ga ik het doen, althans er gewoon aan beginnen en ik zie wel waar het schip strandt. Verslavingen zijn moeilijk kwijt te raken. Enja, om nou zoveel maanden alleen maar rond te hangen in HK, zo groot en spannend is HK nou ook weer niet.

Dus, intussen heb ik Hong Kong Central Library gevonden, een supermoderne bibliotheek met 10 verdiepingen, waar ik vanaf maandag braaf zal gaan zitten om te gaan schrijven. Ik heb geen flauw idee of dat gaat werken trouwens 🙂 But we shall see!!

Mijn oudste neef, Wai Ip

Zes jaar geleden kwam ik voor het eerst in HK met mijn vader, broer en zus. Ik was net 18 geworden, had net mijn middelbare school afgerond en ging na de zomer psychologie studeren. In deze zomer zag ik HK en was ik gefascineerd door de vele mensen op straat die er allemaal net zo uitzagen als ik, zwarte haren en zwarte ogen. Als mieren krioelden ze door de straten, deden hun boodschappen, waren op weg naar of net terug van hun werk. Zoveel gezichten die allemaal op elkaar leken de eerste dagen, maar naarmate ik me meer en meer in de massa vertoefde, begonnen de mensen te verschillen van elkaar. Ik zag bepaalde mensen die qua verschijning en gelaatstrekken, afgezien van hun haar en ogen, sprekend lijken op mensen die ik kende in Nederland. Dezelfde type mensen hier in Hk lopen ook rond in Nederland. Hetzelfde bolvormige hoofd met dunne lippen als die ene vriendin van mij, dezelfde kin en jukbeenderen als die ene kennis van me, hetzelfde loopje en zwaai met de armen als mijn buurman. Het lijkt alsof er in elk land, elke bevolkingsgroep dezelfde type mensen rondlopen want eerder in Egypte en Jordanie was me dit ook al opgevallen. Ondanks grote verschillen in haarkleur, huidskleur, vorm van ogen, kleur van ogen en neusvorm, kunnen bepaalde mensen sprekend lijken op andere mensen van een geheel andere nationaliteit door subtiliteiten in andere gelaatstrekken en in houding die belangrijker lijken te zijn dan de meest in het oog springende kenmerken als haarkleur en huidskleur.

Tussen al die Chinezen voelde ik me anoniem worden, niet meer anders, want in deze massa leek ik op het eerste gezicht op iedereen. Ik viel niet meer op, er werd niet meer op me gelet, ik werd aangesproken alsof ik al mijn hele leven in HK woonde. Temidden van deze vreemde gewaarwording waarin ik blij was om eindelijk net als de rest te zijn, en tegelijkertijd het miste om anders te zijn, ontmoette ik mijn oudste neef Wai Ip. Ik geloof dat hij toendertijd 19 jaar was en na de zomer begon zijn laatste jaar highschool. Op de eerste dag besteedde hij amper aandacht aan ons, mede omdat hij de Chinese taal die wij spreken (Fuzhou) niet machtig genoeg was. Als kind had hij het wel veel gesproken, maar op een gegeven moment is het Cantonees (de hoofdtaal in HK) gaan overheersen. Net zoals ik aan dit land, deze nieuwe wereld moest wennen, moest Wai Ip wennen aan mij en mijn familie. Aan ons rare taaltje met die enorme harde G-klanken. Geschraap van ver achter uit de keel die Chinezen alleen maar maken als ze zichzelf van een klodder slijm uit de keel willen verlossen.

Na een week was zijn gewenning voltooid, sprak hij het Fuzhous weer vloeiend en toonde hij zich een goede gids om ons HK te laten zien aangezien mijn oom en tante 6 dagen in de week, 10 uur per dag moesten werken. MIjn jongste neef heeft zich amper vertoond tijdens de drie weken dat wij in HK waren. Ik kon goed met Wai Ip opschieten, we maakten grapjes en lachten en speelden Chinees schaak. Hij bleek een kinderlijke jongeman te zijn die zijn moeder nog steeds bestookte met stompzinnige vragen als:” Mama, waarom zijn appels rond?” en “Mama, waarom zijn jouw haren zo dik?”.Wij lachtten hartelijk om deze interactie, het was duidelijk dat zij een goede band hadden met elkaar en dit vraag-antwoord gesprek, een spelletje was die zij alleen met elkaar deelden.

Op de dag van ons vertrek was ik enorm chagrijnig en irriteerde ik me aan alles wat mijn vader deed en zei. Het echte gevoel achter mijn pesthumeur was mijn onwil HK te verlaten. Ik wilde niet weg, ik wilde langer blijven, meer van HK zien, meer kletsen en lachen met mijn neef en mijn tante. Wai Ip wilde van alles weten over Nederland en mijn zus en ik vertelden hem hoe het was in Nederland, hoeveel vrije tijd we hadden om leuke dingen te doen, hoe hard wij studeerden om later niet zo te hoeven werken zoals onze vader deed en zoals zijn ouders deden, 60 uur per week in de keuken of in de horeca. En zijn ogen lichtten op toen hij dit hoorde, want ook hij wilde dit later niet. Hij wilde ook gaan studeren, naar Nederland toe of Amerika, en meer zien van de wereld dan alleen maar HK. Hij zou zijn best gaan doen op school om toegelaten te worden op de universiteit. Ik hoopte dat hij het zou halen, maar een jaar later hoorde ik van mijn moeder dat hij het niet had gehaald. Zijn punten waren te laag en geen enkele universiteit liet hem toe. Ook al was hij wel toegelaten dan zou geld voor problemen gezorgd hebben aangezien studeren in HK erg duur is, en de regering niets betaalt. Mijn oom en tante hadden het zelf nooit kunnen betalen.

Nu, 6 jaar later, ben ik teruggegaan naar Hong Kong, alleen, met mijn studie en een half jaar werk achter de rug en spaargeld op zak. Terug naar HK, de stad waar ik ooit zo’n moeite mee had om afscheid van te nemen. Alles was nog prachtiger dan in mijn herinneringen. Het voelde alsof de stad mij omarmde, en al haar moois aan mij openbaarde, blij dat ik er weer was en die blijdschap was geheel wederzijds.

Ik verheugde me erop om Wai Ip te zien en ik verwachtte hem meteen de eerste dag al. Hij moest echter werken, de tweede dag ging voorbij, en de derde en op de vierde dag kwam hij eten. In de afgelopen zes jaar is hij aan het werk gegaan, in de horeca, verder leren was immers geen optie meer voor hem. Hij woont nu in dezelfde flat als zijn ouders maar dan 7 verdiepingen hoger, samen met zijn toekomstige vrouw.

Ik kwam de huiskamer binnen en hij was al aan het eten, omdat hij anders te laat zou komen voor zijn werk. Hij groette me en zei in het Fuzhous:” Dat is lang geleden, hoe bevalt HK je?” Ik antwoordde en het was een raar moment. Meteen werd het me duidelijk dat we qua uiterlijk beiden weinig veranderd waren maar qua innerlijk des te meer. Terwijl hij zijn eten naar binnen werkte, probeerde ik een gesprek aan te knopen, een poging terug te vinden wat er 6 jaar geleden was. Hij was gefocust op zijn eten en gaf weinig antwoord terug. Ik vroeg hem waar hij werkte, en hij zei: “Ach gewoon, je weet wel, in een keuken, waar anders.” Hij had me kort aangekeken toen ik het hem vroeg en gaf zijn antwoord met een afgewend gezicht. Eerder had hij gezegd dat hij zich weinig meer kon herinneren van mijn bezoek 6 jaar geleden. Ik weet zeker dat hij zich ons gesprek nog wel kon herinneren en daarom vluchtig doorging met eten, zich weer berustend in zijn werk dat op hem wachtte en zijn dromen die allang vervlogen waren. Ik zat tegenover hem en wist niets meer te zeggen. Hij verbrak de ongemakkelijke stilte en zei dat er veel te zien was op de Hong Kongse televisie, of ik niet tv wilde kijken. Ik stond op, ging op de bank zitten en deed de tv aan terwijl hij zijn laatste restjes eten op at. Hij stond op, trok zijn jas aan en zei gedag. Kijkend naar de televisie zonder echt te zien wat er op was, zei ik hem gedag terug en hij vertrok.

Voordat ik naar Hong Kong ging, verheugde ik me op zijn bruiloft, begin mei dit jaar. Mijn grappige neef, Wai Ip, die in het huwelijksbootje stapt met een vrouw. Maar nu, nu hem weer gezien en gesproken te hebben, weet ik niet of ik begin mei nog wel in HK wil zijn om het mee te maken. Het maakt me triest mensen te zien die hun dromen niet meer dromen, niet meer willen en mogen kennen en zich berusten in een toekomst die niet van hun zou moeten zijn.

Martial Arts

Het volgende stuk gaat geheel over vechtsport dus als dat je niet interesseert, kun je het beter skippen 🙂

Het is zaterdag vandaag. Al een paar jaar train ik elke zaterdag Eskrima, zo ook vandaag. De trainingsruimte was niet zo moeilijk te vinden maar het was hooguit verrassend toen ik de kamer binnenliep. Het was in een enorm groot gebouw, op de eerste verdieping, kamer 107. Ik loop naar de juiste deur toe en zie als eerste dat het een dokterspraktijk is, met twee doktersnamen op de deur. Daaronder een plakkaat met HK Philippines Martial Art Federation. Toch de goede deur blijkbaar. Ik bel aan en wordt binnengelaten, in een wachtruimte die we allemaal kennen als we naar een dokter gaan. Er staan drie stoeltjes in de wachtruimte die ongeveer 18m2 groot is (absoluut niet groot genoeg om mijn vorm te lopen). Aan de muur hangen artikelen over Eskrima in HK en achterin de kamer een vlag met de Federation logo. Mr. Gary Ma blijkt dus naast Eskrima trainer ook een dokter te zijn, en hij traint zijn leerlingen in de wachtruimte van zijn praktijk die hij deelt met een andere dokter. Tijdens training komen er af en aan patiënten langs bij de andere dokter. Hoe merkwaardig! Wel erg veilig, mocht er iets gebeuren dan is hulp vlakbij. Bij een van mijn eerste blocks en counters, kreeg ik al meteen te horen dat ik niet hard met mijn stok op de grond mag slaan, helaas… Gary Ma is een erg sympatieke gozer, die gelukkig erg goed Engels spreekt. Ik weet nu al dat hij veel te aardig voor zijn leerlingen is., en dat doet me twijfelen over of het wel zo leerzaam voor mij is. Daar vertel ik jullie straks meer over.

De Eskrima die hij beoefent en waarin hij lesgeeft is een combinatie van verschillende stijlen, namelijk Lameco Eskrima, Illustrisimo Eskrima, Modern Arnis (waar Doce Pares ondervalt, de stijl die ik beoefen) en Latosa Eskrima. Nou, van die eerste twee stijlen had ik nog nooit gehoord, maar op het internet is er wel informatie over te vinden. Mijn eerste training was heel erg ongestructureerd, hij vroeg mij wat dingen te laten zien, en had al snel door dat ik mijn technieken wel ken, ze lijken erg op de technieken die hij zijn studenten leert. Toen hebben we nog wat enkelstok, dubbelstok en empty hands technieken gedaan, maar ik was niet echt onder de indruk om eerlijk te zijn. Wat wel erg cool was, was een oefening waarbij iemand met enkel stok iemand aanvalt met dubbelstok, zeer mooie blocks en counters met dubbelstok. Daar wil ik wel meer van weten! In totaal waren er 3 leerlingen, een Chinees (John), een Duitser (Jurgen) en ik. Op zaterdag trainen er nooit zoveel mensen, vertelde Gary me. Ik vraag me af hoeveel mensen er doordeweeks trainen want in die wachtkamer kunnen echt max 7 mensen Eskrima trainen, lijkt mij. Ik vertelde over dat ik NK was geworden in vormlopen (Sayaw), en hij vertelde me dat zij heel erg slecht waren met vormen gevolgd door een hartelijke lach. Het is mooi dat ze het in ieder geval van zichzelf weten. Ik heb besloten er een maand te gaan trainen, om te kijken hoe het is. Ik ben nu in ieder geval in bezit van een stickbag voor maar 6 euro! Ha!

Na afloop vertelde Jurgen (de Duitser)dat hij nu een paar jaar in HK werkt en dat hij hier ook Wing Chun traint. Na de Eskrima training ging hij nog naar een Wing Chun training en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk leek mij dat wel leuk. Op de weg erheen vertelde hij meer over onze trainer Gary, dat hij niet erg strict is in het geven van goede aanwijzingen en correcties. Ook kun je als je wat langer traint zo groene, blauwe, bruine en zwarte band examens doen, die je altijd haalt want Gary is bang dat als hij iemand laat zakken, ze niet meer terug komen. Jurgen zag iemand ooit de bruine band halen terwijl hij volgens hem nog niet eens oranje zou moeten hebben volgens de Europese Eskrima banden systeem. Dus.. Ik verwacht er maar niet teveel van. Het is in ieder geval wel leuk om kennis te maken met andere stijlen van Eskrima.

Na een korte rit in de taxi kwamen we bij de Wing Chun dojo, onder leiding van Sifu Cliff Au Yeung. Toen ik de sifu zag had ik al meteen meer respect voor hem dan voor Gary, omdat die er nu eenmaal meer uitziet als een dokter dan een sifu/master/eskrimador. Bij binnenkomst zie je natuurlijk meteen een levensgrote foto van onze held Bruce Lee, hoe kan het ook anders. Ook de training daar was erg chaotisch, niemand houdt zich aan de tijd waarop de training begint, iedereen lijkt maar wat te doen en de sifu pikt er her en der mensen uit die hij dan wat gaat leren. Wellicht was het een uitzondering omdat het zaterdag is, en kinderen en volwassenen tegelijkertijd trainen. Het was wel erg gezellig, one big happy family, ouders die hun kinderen daar dumpen om inkopen te kunnen doen in de stad enzo. Typisch. Ik zou ook wel Wing Chun daar willen trainen maar ga me toch eerst maar bij de Eskrima houden.

Ik kan hier wel alles gaan doen, dan verval ik meteen weer in het oude Hollandse leventje waarbij ik elke avond dingen te doen had. Dat was ik toch niet van plan en dat gaat me allemaal geld kosten. Ik mag 4 keer per week Eskrima trainen voor 40 euro per maand. Andere mensen (locals)mogen maar 1 keer per week trainen voor dat bedrag maar ik sta ingeschreven bij de WEKAF (althans dat denk ik, en Gary nu ook), en WEKAF (World Eskrima Kali Arnis Federation) is ook al “one big happy family” en ik ben hier maar 5 maanden en ze vinden het al leuk genoeg dat ik (a foreigner) met ze mee wil trainen etc, dus ik mag zo vaak komen als ik wil.

Bij de Wing Chun dojo werd ik uitgenodigd door Jurgen en nog een andere gozer om mee te gaan naar een Muay Thai gevechtsgala ergens in HK, op 31 januari. Ze kunnen goedkoop kaarten regelen, dus ja, ik heb nog nooit Muay Thai gevechten in het echt gezien oftewel, ik ga mee. Misschien worden die gevechten wel gehouden in een tandartspraktijk ofzo. Je weet het echt niet hier in HK. Alles kan!
Tevens vertelde Jurgen over een Filippijnse man die in HK woont en 1e dan in Eskrima (stijl?) is. Hij traint elke zondag ergens op een racecourse, en geeft les aan voornamelijk Filippijnse mensen die in HK wonen, om ze nog een stukje van hun eigen cultuur mee te geven. Daar ga ik ook nog wel een keer kijken, volgens Jurgen is dat toch meer het echte Eskrima. Ik ben benieuwd!

Eerste foto’s!!

Het is echt Nederlands weer hier vandaag, koud en regen. Ik ben ook nog eens flink verkouden dus besloot maar eens een dagje thuis te blijven. Eindelijk tijd om uit te zoeken hoe ik de foto’s via een Chinese windows op mijn weblog krijg.

Opeens heb ik ook last van een jetlag, ik lag gister in mijn bed en kon niet slapen, dat was de nacht daarvoor ook al zo. Rond een uur of 5 in de ochtend viel ik in slaap. Hopelijk gaat dat wel snel voorbij, want jeetje, vandaag was ik me toch brak!

Gister ben ik naar de bibliotheek geweest voor the yellow pages om de Hong Kongse Eskrima club te vinden. Het stond niet in de yellow pages, maar ik heb het uiteindelijk toch gevonden op internet met behulp van een aardige chinese student.

De enige echte officiele Eskrima club in Hong Kong: Philippine Martial Art Federation WEKAF Hong Kong!! Zie hun website: http://www.arnis.com.hk. Zaterdag ga ik met ze mee trainen. Mr. Gary Ma (de trainer) klonk wel aardig en enthousiast door de telefoon, dus ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Gister was een goede Eskrima dag want op de terugweg naar mijn tante’s flat, besloot ik een andere route te nemen en kwam ik langs een enorm groot openbaar sportpark. Met een groot plein, zie foto hieronder, basketbalveldjes, een voetbalplein en een t’ai chi veld. Daar op dat grote plein, je ziet het wellicht niet zo goed omdat er een boom voor staat, maar daar ga ik mijn vormloop voor het EK trainen. Met uitzicht op de zee, boten die langzaam voorbij varen en in de verte de skyline van Kowloon!!

Pleintje met in de verte de skyline van Kowloon
Pleintje met in de verte de skyline van Kowloon
Onze roze flat
Onze roze flat
Tai Chi veld
Tai Chi veld
Voetbalpleintje
Voetbalpleintje
Uitzicht vanaf mijn kamer
Uitzicht vanaf mijn kamer
Last but not least, ik heb vandaag mijn achternichtje ontmoet. Echt zoooo schattig!!
Last but not least, ik heb vandaag mijn achternichtje ontmoet. Echt zoooo schattig!!

Eerste dagen

Hoi!
Mijn weblog doet raar.

Ik heb nu al een aantal keer een heel verhaal getypt en er gaat aldoor wat mis waardoor ik dat hele verhaal kwijt ben. Dus vandaag begin ik er niet meer aan. Zul je zien dat deze tekst wel wordt opgeslagen. *zucht* Zo gaat het nou de hele tijd.

Ik ben in ieder geval veilig aangekomen. Ben absoluut nog niet in mijn element, en moet erg wennen, vooral aan mijn familie. Ze hebben enigszins iets vertrouwds over zich heen maar het voelt alsof ik zomaar uit de lucht ben komen vallen en in hun flatje terecht ben gekomen. Net alsof het elk ander willekeurig flatje had kunnen zijn hier op Hong Kong Island.

Verdraaid, mijn weblog lijkt mee te werken!!

Oke, nog maar een poging dan om jullie wat meer te vertellen over mijn eerste dagen in Hong Kong.

O, wacht, mijn tante is aan het praten tegen me.

Binnenkort meer…

Second entry (21:35 HK tijd, 15:35 Ned. tijd)

Oke, hier het vervolg van mijn eerste dagen in HK.

Mijn eerste dag was om het kort samen te vatten verschrikkelijk. Na 11 en een halve uur in het vliegtuig gezeten te hebben, zonder echt te kunnen slapen, kwam ik aan in een in mist omhulde HK. Ik was vreselijk moe en mijn familie heeft op zijn minst gezegd een aparte manier van welkom heten. Mijn oom en tante verwelkomden me alsof ze me een week niet gezien hadden, dit is vrij normaal voor chinezen geloof ik. Waar ik verbaasd over stond was dat mijn jongste neef en zijn vriendin me echt compleet negeerden! Op zich is dit vrij normaal voor Chinese jongeren besefte ik later want 6 jaar geleden was het precies zo. Alleen toen had ik mijn vader, zus en broer bij me, dus was het minder erg. Nu zat ik echt op de bank terwijl zij de absoluut geen oogcontact maakten terwijl ze langliepen, gezellig met zijn tweeen achter de computer zaten of aan het keuvelen waren in hun kamer. Mijn jongste neef spreekt geen Fuzhous (de taal die ik wel spreek) of Engels, alleen Cantonees, zijn vriendin spreekt ook Cantonees en wel Engels maar het duurde een poos voordat ik het bewijs had dat ze inderdaad echt Engels kon. Later kwam er toch nog een gedagje vanaf van beide jongelui, die overigens net zo oud zijn als ik. Er werd allemaal eten zowat door mijn strot heengedouwd, en ik voelde me compleet verloren, hier bij deze vrijwel onbekende familie en in een immense grote drukke stad. Gister was geen fijne dag.

Na een goede nacht gevuld met rust en slaap voelde ik me vandaag een stuk beter toen ik opstond. Ik ben alleen de stad ingelopen richting de pier en voelde weer die goede oude vrijheid die ik de eerste dag totaal miste. Ik liep langs de pier en ontmoette an english dude called Keith. Echt een supergezellige gozer die net 4 maanden lang in Azie had rondgereisd en net de Tsunami heeft gemist. Samen hebben we een boot gepakt naar Lamma, het twee na grootste eiland van HK na Hong Kong Island en Lantau Island (waar het vliegveld ligt). Keith was van plan om pandaberen te bekijken in Oceanpark, maar na een lange wandeling op Lamma eiland, van de ene kust naar de andere kust toe, liet hij het plan om panda beren te bekijken toch maar varen.

Het was echt heerlijk om te liggen op een van de vele strandjes van Lamma Island, met links een prachtig uitzicht over de omringende eilanden en de zon door een wazige laag van mist, en rechts het vieze bouwwerk van een soort olieplatform. Het was me al eerder opgevallen dat HK erg tegenstrijdig is. Van veraf lijkt het een supermooie stad, maar als je dichterbij komt, zie je de smoezelige flatjes, besmeurd met een laag smog, lijkt het wel. Het gedeelte van het centrum waar mijn tante woont (Des Voeux Road West) is typisch Chinees met allerlei kraampjes vol zeeproducten en groente en van alles wat uitgestald op straat. Het geurt daar ook heel anders dan in bijvoorbeeld Soho, het duurdere, Westerse en meer gericht op buitenlanders gedeelte van het centrum.

Na Lamma zijn we naar Soho geweest. Vanaf de pier begint ‘s werelds langste roltrap/pad (travellator) die geleidelijk aan richting Soho gaat. Soho ligt een stuk hoger dan de pier dus dit was wel een prettige manier om er te komen. Maar echt, je staat op zo’n travellator en onder je langs gaan langzaam de vele kleine schuin omhoog lopende straatjes volgebouwd met kraampjes en verlicht met de typische rode lampionnen boven aan de straat hangend. Helaas had ik mijn fototoestel niet bij me. Keith heeft wel foto’s gemaakt en als hij ze me opstuurt zal ik ze op mijn weblog zetten. Op een gegeven moment zag ik in Soho een cafe met alleen maar Westerse mensen! Wat tot 2 dagen geleden voor mij nog zo vanzelfsprekend was, is nu een apart verschijnsel geworden.

Rond een uur of vijf heb ik mijn oom gebeld om te zeggen dat ik niet “thuis” kwam eten, na een pizza (in een over the top trendy pizza express) en het afscheid met Keith (die moet donderdag weer aan het werk in Engeland) liep ik naar Des Voeux Road West. Ik ben eerst nog de verkeerde kant opgelopen, want ja, ik heb geen richtingsgevoel, en na iemand het gevraagd te hebben (die me trouwens voor gek verklaarde dat ik lopend ging en niet met de tram, maarja ik had natuurlijk geen geld meer voor de tram) was ik uiteindelijk op de goede weg. Het was nog spannend hoe mijn oom het zou vinden dat ik rond een uur of 9 “thuus” kwam, maar die maakte er gelukkig geen probleem van. Dus 2100 uur kan! (hehehehe) Ben benieuwd hoelaat zij te laat vinden.

Het grote nadeel van mijn verblijf hier: Ik woon bij familie en daar moet ik wel rekening mee houden, is toch het minste wat ik voor ze terug kan doen aangezien ik wel kosteloos bij ze mag wonen, ze me een mobiel te leen hebben gegeven en verder wel oke zijn. It is just a culture shock.

Vandaag heb ik me opperbest vermaakt, en het gevoel van gister “hoe ga ik het hier ooit 5 maanden volhouden” is volledig veranderd in “Oke dan, HK rules!!!”