Lost Memories 002

Lieve Lise,

Dankjewel voor de mooie brief die je mij hebt geschreven. Vandaag ben ik 80 jaar geworden. Ik heb gewacht met het lezen van je brief tot op deze dag, en ik herinnerde me weer heel goed waar je was toen je het schreef. Het begon al donker te worden toen je eindelijk onze kast uitkroop.

Ik heb inderdaad het verlangen gehad terug te keren naar jouw tijd, waarin ik onze kast kon inkruipen als de wereld niet aardig tegen me was. Ik heb het verlangen gehad om weer even in die duisternis te zitten, verstopt achter mijn kleren, met mijn ogen dicht, om voor een moment, hoe kort dan ook, daadwerkelijk te geloven dat er geen wereld meer bestond. Je schreef me hoe ik niet moest terugverlangen naar jouw tijd, hoe je niet kon wachten om 80 te worden en het leven geleefd te hebben. Eens zou het moment komen dat je te groot zou worden voor onze kast, je wist het, en het boezemde je angst in.

Je had gelijk, de kast was op een gegeven moment te klein en ik kon me er niet meer in verstoppen. Je angst was terecht maar weet en voel dat onze kast er is als we haar nodig hebben. Ook al passen we er niet meer in, ze staat hier en ze zal hier altijd blijven staan. De kast, dat ben jij. Velen in jouw leven zullen trachten het af te branden, maar geloof me, dat gebeurt niet zomaar. Heus niet.

Lise

Saturday, February 27, 2010 6:24 PM

https://www.nu.nl/boek/2211577/nunl-titaantjes-uitslag.html

Joy

The instant joy you sometimes feel when hearing a song from when you were young. Looking back, everything just seemed to be so free and right without worries. In that moment all doubts disappear and you feel that everything is in its place. You are in your place, right here, right now. 

And I’m standing still in the middle of the sidewalk with heavy grocery bags, listening to the prologue of Tunnel of Love. Just because.

Moment

I look at him while he is sitting in his crib. He just woke up and is looking back at me. The sleep still in his eyes but fully awake. His mind ready to absorb a new day. In his eyes I see why all of it is worth it. I try to carve this image in my mind so I can go back to it many years later. But I know I won’t remember it. It is this moment that can be enjoyed. It doesn’t last longer than the few seconds of this moment. That’s it. 
I remember the moments I told myself to remember. This feeling, this image, this face, these toes, this sound. I never do. 

Draaglijk

Nu pas realiseer ik me dat het lezen van boeken je eigen leven zachter en draaglijker maakt. Daarom lezen mensen. De non-lezers wentelen in hun eigen gebrek aan draaglijkheid en reageren het af op de ander. Een ander. Wie dan ook. 

Het is niet dat lezende mensen intelligenter zijn, het is eerder de troost dat een verhaal biedt aan de hardheid van het leven zelf, hoe simpel, moeilijk, complex of makkelijk dat leven dan ook mag zijn. 

Die troost laat hen naar binnen keren en niet naar buiten. Naar zichzelf en niet naar een ander. Daarom zou iedereen verplicht moeten lezen. Het is een geneesmiddel voor het toedienen van onnodige kwetsuren aan een ander door zielsvernietigende woorden en daden in de hoop het leed in je eigen leven zachter en draaglijker te maken. 

Het resultaat is echter leed voor een ander en geen verlichting voor jezelf. En zo zien we een vicieuze cirkel geboren worden. Want het gewicht van je eigen leven wordt er alleen maar zwaarder op en de behoefte tot verlichting dwingender.

Cheesy sentimental fool

Call me a cheesy sentimenteel fool, but I love the soundtrack of the movie The Bodyguard. I love the old school Whitney Houston and that movie from 1992 when Kevin Costner was still cool. I have no idea how often I have seen it throughout my life, but every time that boat explodes, it makes me jump. Just a little because of course I know its gonna happen. I’ve been listening to these songs since I was 12.  And today, 23 years later, I am listening to this album again with a baby in my arms. With the little monster. And I wonder if I have ever listened to this music before with the thought crossing my mind that one day I will be a mother and hear these tunes while holding my baby. And starting from this day I am looking back on all the years right to that very moment 23 years ago when I heard these cheesy songs for the first time. When I was young, still really young and longing so damn hard for everything out there in the world. And I’m trying to think of all that has happened from that moment onwards until this very moment now. It’s ungraspable, no matter how hard I have tried to document it. Everything about this thing called my life.

The Red Silence

En opeens is de gedachte er. Zij zegt dat het allemaal niet meer gaat gebeuren. Zoals je nu leeft en denkt, zo zal het de komende 30 jaar zijn. Er staan geen ingrijpende veranderingen in het verschiet. Niets geen later. Dit is het, dit heb je ervan gemaakt, dit gaat blijven. In die gedachte duiken, onderdompelen, blijven. Een mes rijt het hart open.

You know you’re getting old, and start becoming/resembling more and more your parents, when you find yourself waking up early, and actually do things in the morning before going to the office. Things like exercise, gardening, cleaning out the dishwashing machine, and sweeping the courtyard.

My love, FB

Dear Diary,

I am so happy! Today I married the love of my life, his name is Face Book. I feel like I am the luckiest girl alive! FB and I have been together for almost 8 years now but I truly feel like we’ve known each other our whole lives! He is always there for me to talk to and you know what, he really listens! We share everything with each other. Today we got married and I truly want to spend and share the rest of my timeline with him.
Continue reading “My love, FB”