Lost Memories 002

Lieve Lise,

Dankjewel voor de mooie brief die je mij hebt geschreven. Vandaag ben ik 80 jaar geworden. Ik heb gewacht met het lezen van je brief tot op deze dag, en ik herinnerde me weer heel goed waar je was toen je het schreef. Het begon al donker te worden toen je eindelijk onze kast uitkroop.

Ik heb inderdaad het verlangen gehad terug te keren naar jouw tijd, waarin ik onze kast kon inkruipen als de wereld niet aardig tegen me was. Ik heb het verlangen gehad om weer even in die duisternis te zitten, verstopt achter mijn kleren, met mijn ogen dicht, om voor een moment, hoe kort dan ook, daadwerkelijk te geloven dat er geen wereld meer bestond. Je schreef me hoe ik niet moest terugverlangen naar jouw tijd, hoe je niet kon wachten om 80 te worden en het leven geleefd te hebben. Eens zou het moment komen dat je te groot zou worden voor onze kast, je wist het, en het boezemde je angst in.

Je had gelijk, de kast was op een gegeven moment te klein en ik kon me er niet meer in verstoppen. Je angst was terecht maar weet en voel dat onze kast er is als we haar nodig hebben. Ook al passen we er niet meer in, ze staat hier en ze zal hier altijd blijven staan. De kast, dat ben jij. Velen in jouw leven zullen trachten het af te branden, maar geloof me, dat gebeurt niet zomaar. Heus niet.

Lise

Saturday, February 27, 2010 6:24 PM

https://www.nu.nl/boek/2211577/nunl-titaantjes-uitslag.html

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.